Mezopotamya halkları

[Denge Jiyan]

Ey benim benim sevgili ülkem,
Artik sana ölümler yakistiramiyorum,
Icimdeki acilar firtinaya dönüsmüs,
Firatin hüznünden kulak zarlarini yirtacasina.

Dicle ise mahsunca durumuna aglar durur,
Medeniyetin dogusu iki hüzünlü arasi,
Bizim ve gelecegimizin yüreklerine kan damliyor,
Halbuki safakli ve heybetli bir durusu var ülkemin.


Unutmayiniz ki bizler Mezopotamya cocuklariyiz,
Düsmanin amansiz zülümlerini icimize sindiremeyiz,
Halaya durur gibi isyanlara durmaliyiz artik,
Gurbet elde kanadi kirik bir kus gibi cirpiniyorum.

ülkem ve ben acili bir yüz ifadesiylen,
Tipki memo ile zini gibiydik biz,
Sevdiklerimize bir yürekle degil,
Bin yürekle biribirimize bagliydik.


Kutsal topraklarimdan ölümler ve talanlar,
Bosuna cirpiniyor okyanuslar Denizler,
Sizler ülkem kadar agliyamazsiniz,
Katliam ve talanlara maruz kalan sevgili ülkem.

Onurlu bir insanin yüregi saf bir su gibi,
Kirliligi asla ve asla kaldiramaz,
Cocuklarimiz hergün ölürler bizim,
Acili analarin cigliklari gelir yüregimize.

Bir hancer gibi saplanir yüreklere,
Kiziltepenin düzlügünde,dersimin daglarindan,
Ugur kaymaz ve diger Mazlum cocuklarin,
Bir katliami unutmak,ayri bir katliamdir.

Kin tutmamiz icin degil bu söylediklerim,
O kadar kir ve lekenin ibret olmasi icindir,
Ey Mezopotamyanin gülyüzlü cocuklari,
özgürlük icin halaya durma zamanimiz