Hüzün İklimi

[bazidli]

Ateşler düşer ellerimize,
Tutuşan bedenler değil,
Yanan Ortadoğu'dur,
Kül olan Vatanım'dır.
Anlatmak için her saniyesini,
Benzeri yaşanmamış saydığım,
Savrulmuşluğumun öyküsünü,
Adım adım dolaşıyorum,
Yeryüzünün acıdan çatlayan
Ve çoraklaşan bedeninde.
Kolu-kanadı kırık bir yetimim ben;
Devşirilmiş bir tetikçi vurdu babamı.
Katilini teşhis ettim;
Bugünümün ve yarınımın.
'Fail'in adını 'meçhul' koymuşlar,
Bu garip ülkede.
Köyüm çok uzaklarda,
"Hâla yangını sönmemiş" diyorlar,
Binlerce emsali gibi.
Ateşin dağladığı yüreklerimize benzer.
Metropollere savrulduk soğuk bir kış gecesi.
Kirli ve kinli bir kurşun koptu o gece;
Zalimin; kara yüreğinden,
Üstümüze yağdı acı veren dilinden.
Başkası olmalıydık,
İnkar etmeliydik tüm geçmişimizi.
Yalanlar söyleyerek "dünyaya bedel olmalıydık",
'Mutlu olmalıydık',
Kan ağlayan yüreğimize rağmen.
Göç yolları açıldı sonra,
Adımız 'mülteci' oldu.
Tarih kitaplarında adı yasaklı 'Vatanımızda'
Yaşamı minnet ederek,
Zehir katıp bal diye sundular,
Oysa ki;
Ben de yaşamak isterim;
Kendi benliğimle,
Sayfalarına bir not düşmek isterim,
Yeniden yazılacak tarihin.
Özgür olmak isterim,
Tüm insanlar gibi.
Ama şimdi,
Kelepçeli; ellerim, dilim, yüreğim.
Bir sızı bırakamamışsa insanlığın vicdanına;
Nemrut ateşlerinde yanan halkımın dramı.
Yazılan öykü eksik değildir, inanın.
Ben yaşarım acıları sineye çekerek,
Ama tekrar dirilinceye kadar,
Ölü bilirim,
Ruhunu dikenlerin kanatamadığı insanlığı.

[*SinaN*]

emegine saglık heval