Utanabilmek

[Kurdish Defacer]

Her gün birileri ölürken ben sadece utanabiliyorum…
Oturduğumda sofraya, açlıktan ölen insanların aklıma gelmeyişinden utanıyorum.
Başımı yumuşak yastığa bırakırken, sıcacık yorgana sarılıp uyumaktan utanıyorum.
Evi olmayanlar, geceyi sokakta bankta uyuyarak bitirenler…
Uçaklar ülkemin dağlarını bombalarken, haber bültenlerine bakmaktan…
Gazeteler, televizyonlar halkıma hakaret ederken, namusuma söverken tepkimi duyuramamaktan… Bir ıslık bile olamamaktan.
İnsanlarım gece yarısı ev baskınları ile çocuklarının korku dolu bakışları altında gözaltına alınırken habersiz kalmaktan…
Zindanlardaki işkence seslerine kulağımı kapatıp ağlamaktan utanıyorum.
Babasının ne zaman döneceğini soran küçük çocuğuna bakıp gözyaşı döken annenin gözyaşını silememekten ve ensesine sıkılmış bir kurşun ile şehrin dışında bulunan babasının neden öldüğünü soran çocuğa cevap verememekten…
Atalarından kalma evleri, çocuğu gibi baktığı ağaçları binbir emekle yetiştirdiği ekinleri elezer güçler tarafından yakılırken ‘Neden, neden?’ diye feryat eden adamın çığlığını duyuramamaktan utanıyorum.
Köyünden sürülüp şehrin varoşlarında tek göz bir odada üst üste yaşamak zorunda kalan sürgünlerin ne zaman köyümüze döneceğiz sorusuna cevap bulamamaktan…
Yokluktan suça itilmiş çocuğa bunların hepsi hırsız diyen tuzu kuruya suçlu sensin şerefsiz diyememekten…
Parka çocuklarını gezmeye ***üren ananın gözlerinin önünde intikam bombasıyla parçalanan çocukları için dillendirdiği ağıtı anlayamamaktan…
Babası ile yürürken aynasızlar tarafından kurşuna dizilen 12 yaşındaki çocuğun katillerinin nasıl serbest kaldığını annesine anlatamamaktan… O katillere ayna tutamamaktan...
İşkencede felç kalan civan gibi oğlunun altını bebek gibi temizleyen ananın oğluna bakıp her gün ölmesine bir şey yapamamaktan…
Yıllar önce dağlarda ölmüş oğlunun cenazesi bulunmadığı için her gün dönecekmiş gibi kulağı kapıda bekleyen ana yüreğinin umutlarının boş olduğunu ona anlatmaya çalışmaktan…
Bir annenin iki oğlunu görünce… Bir oğlunun Türk bayrağına sarılı cesediyle, diğer oğlunun sarı-kırmızı-yeşil renklerindeki bayrağa sarılı cesedini… Anneye bu acı çelişkiyi anlatamamaktan… Susmaktan… Utanıyorum…
Canını ortaya koymayıp, teslim olduğu için tutuklanan o sekiz asker için bir şey yapamamaktan… Şehit olmadılar diye bu ülkenin, bu sekiz genci sahiplenmemesinden onlar adına utanıyorum.
Bu ülkede utanılacak çok şey varken kimsenin utanmamasından, utanıyorum.
Çözüm ve kurtuluş bekleyen milyonların bağladığı umutları boşa çıkarıp sadece utanmaktan utanıyorum

alintidir