DeVRim ...

[ßêrîvan]

Öylesine varsın ki, büyüttüğüm şey varlığından çok daha öte… Sensiz ve bir o kadar senli günlere "merhaba" diyorum. Her sensizliğin içime bir kez daha düştüğü an, tarifsiz bir yangında kül olduğumu ve küllerimin rüzgarda savrulduğunu hissediyorum. Ama gariptir ki bu yokluk hissi, bu kahrolası sensizlik ve dibine düştüğüm sessizlik beni sana daha çok bağlıyor. Mola sancılarım oluyor zaman zaman; bir bağımlı gibi bütün damarlarımın, benliğimin ve etimin seni istediğini duyularımda şiddetle hissediyorum. Şırınganın ucundan içime aktığın an yeniden doğmalara, yeni uyanışlara soyunuyorum. Ölüp ölüp dirilmek gibi bir şey seni her seferinde yeniden duymak...

Hiç son yokmuş gibi seni yaşamak ve sonsuz bir aşkla seni keşfetmek en büyük devrimim oldu benim… Yeniden başlamak; korkmadan, yılmadan… Kaçamazsın gerçeğimizden, biz seninle bütün ihtilallerin özgürlüğe selam durduğu yerde yaptık devrimimizi… Yatağımız miting alanı, sevişmelerimiz en kutsal eylemimiz oldu. Biz seninle inançların, davaların, kavgaların ve bir yığın farklılıkların içinde soylu kaldık yar...

Başka devrimi göremeyecek kadar kısa ömrümüz var ve ben seni bir kez daha kaybetmeyecek kadar gözü karayım bu sefer…