Cocuktuk Hepimiz Bir Zamanlar......

[Bîrewer]

Çocuktuk hepimiz bir zamanlar,
Çocukça hayallerimiz ve umutlarımız vardı,
Hiçbirşey bir harçlık kadar, bir oyuncak kadar sevindiremezdi bizi,
Her ne kadar oyuncaklarımız silahlardan ibaret olsada oyuncak oyuncaktı sonuçta, ayrı bir keyif verirdi her zaman,
Ama biz biraz farklı çocuklardık, çünkü biz kürt çocuklardık,
Farkımız rengimizden ya da dinimizden ya da boyumuzdan posumuzdan değildi,
Farkımız sadece adımızın kürt olmasıydı.
Sabah okula gidip öğleden sonra ayakkabı boyar, alüminyum tepsilerde tatlı satardık,
bazid meydanında metal bir çaydanlık içinde suya attığımız buzla ava cemmidi diyerek bas bas bağırırdık incecik seslerimizle BAZİDDE,
Ayakkabı boyardık, ayağımızdaki kara lastik ayakkabının neden boyadığımız ayakkabılar gibi olmadığını sorgulamadan,
Geceleri eve giderken ağabeylerimizin duvarlara ellerinde bir teneke kireç, bir
fırça ile duvarlara yazılar yazdıklarını görürdük,
Yaşasın Kurtuluş mücadelemiz, Yaşasın Devrimci Gençlik, Yaşasın Birleşik ve özgür Kürdistan gibi şeyler yazarlardı, anlamazdık,
Çünkü daha 8-10 yaşlarındaydık,
Bir sabah uyandığımızda radyolarda marşlar çalınıyordu,
Ardı ardına anne, baba adı, doğum tarihi, nüfus bilgilerinden sonra ismi okunan arananlarla tanıştık radyolarda,
Sonra mahallemizdeki ağabeylerimizin 12 Eylül denen bir olay yüzünden zindanlarda çürütüldüğünü,
Açlık grevlerinde hayatlarını kaybettiklerini duyduk,
Neden diye soramadan kürt gençler oldukları için olduğunu öğrendik,
Kabullenemedik, çünkü onlar kürt gençler ise biz de kürt çocuklardık,
Onların devamıydık bizler ve onlara layık olmalıydık,
Sıkıyönetim denen şeye anlam verememiştik
Daha gözlerimizi açarken kan ve ateş içinde doğduğumuzu bilememiştik,
Gözlerimizin önünde çok kez insanların öldürüldüğünü gördük,
Sorgusuz sualsiz gece yarılarında evlerinin basıldığı ve gözaltına alındıktan sonra bir daha haber alınamayanları,
Ya da bir süre sonra cenazeleri bulunan komşularımızı gördük, üzüldük, ağladık, ama bir o kadar kinlendik,
Sonraları Apo ismi dolaşmaya başladı insanlar arasında, apocular diyorlardı,
türk tv'leri ise öldürülen köylülerin görüntüleriyle beraber teröristler, kürt bölücüler yaptı diyorlardı,
Acaba Apocumuydu bunlar yoksa teröristmi diye sorduk büyüklerimize,
Dedilerki Apocular bizler, terörist olan devlettir diye,
O zaman anladıkki biz farklı çocuklarıydık,
O zaman anladıkki biz kürt çocuklarıydık,
O zaman anladıkki biz savaşın çocuklarıydık,
O zaman anladıkki biz Apocu gençlerin küçük kardeşleri kürt çocuklardık,
Anladıkki okullarda okutulan istiklal marşı bizim değildi, ne mutlu türküm demekte bize göre değildi,
Atatürkün gençliğe hitabeside bizim cezaevlerinde yatan, oralarda hayatlarını kaybeden,
Apocular diye anılan gençler için yazılmamıştı meğerse,
Orda bahsedilen, damarlarınızdaki asil kan diye yüceltilen gençler kürt gençleri değildi,
Sonraları özgür gündem satıyor diye çocukların satırlarla öldürüldüğünü gördük,
Gözaltına alındıklarını, tekme tokat dövüldüklerini, tüm ailelerinin gözaltına alındığını gördük,
Korkutmadı bizleri bunlar, biz de sattık, biz de dayaklar yedik, ama olsundu, çünkü biz kürt çocuklardık,
Daha nice kötü şeyler yaşadık biz kürt çocukları,
Mücadele yolunda çok ölümler gördük ama cenazelerimizi defnederken bile ağlamadık çoğu zaman,
Ölülerimizden bile korktuklarını gördük TC'nin,
Daha mezarlıktan ayrılmadan gözaltına alındığımızı, hakaretlere, küfürlere, şiddete maruz kaldığımızı kimse duymadı ama olsundu,
Bizim kimseye ihtiyacımız yoktu, yardım dilenecek kadar aciz değildik, çünkü biz kürt çocuklardık,
Her yıl 23 nisan çocuk bayramı diye bir şey kutluyorlardı,
Küçük ellerimize küçük tahtalar üzerine yapıştırılmış kağıttan türk bayrakları sıkıştırıp yürüyüş yaptırıyorlardı okul bahçesinde,
Şiirler okuyordu Türkçesi düzgün olan asker, polis, öğretmen çocukları o özel denen günde,
Biz genelde anlamıyorduk, çünkü konuşamıyorduk, anlayamıyorduk onlar kadar türkçeyi,
Yaşasın 23 Nisan, neşe doluyor insan diye başlıyordu bu şiirler,
Ama biz kürdistanda yaşayan kürt çocuklardık,
Her ne kadar her yıl gelsede 23 Nisan, bizim içimiz neşe dolmuyordu,
Çünkü biz kürt çocuklardık,
Çünkü biz daha o zamandan Apocu çocuklarıydık.................