Yorgun Demokrat'a (Ahmet KAYA anısına)

[Bahoz]

bir mahur bestenin ortasindaydin
dokunma yanarsin diyordun bana
sonra oy sevmişem ben seni dedin
demokratça baş kaldirdin zamana...

Haince öldürdüler yüreğini
anlayamadilar senin dilini
mahpuslarda çürüttüler seni
ey başkaldiran,ey yorgun demokrat...

Ada sahillerinde dolaştim sensiz
bir kiliç baliği öldü kimsesiz
katlime ferman yazdirircasina
ne prangalar eskittin sebepsiz...

Bu öyle bir kahpe zaman devran ki
seni hiç bir zaman güldürmedi ki
hangi kalem seni yazabilir ki?
Ey adi bahtiyar,acayip adam...

Sende riza gibi hemde zamansiz
yaktin benim yüreğimi amansiz
hayat geçsede ahmet kaya'siz
bu yürek,bu halk seni unutamaz...

Bir ahmet kaya vardi benim gönlümde
gözleri hayata hüzünlü bakardi
içkisi raki,her zaman ki sözü;"gözüm"dü
o bu çile dünyasinda çileli bir insandi
ömrünün yarisi mahpuslarda geçmişti
o her insana sevgi verip,doğruluğundan şaşmamiş
zalimlere ve zulümlere taviz vermemiş
daima sazinin tellerine dert yanmişti...
Bir adi bahtiyar,bir adi riza olmuştu.
Dağlarda kar,asi bir küheylan
mahpus damlarinda geçmeyen günlerin esiri
ölümle üşüyen bir anka kuşu
ve yatağini arayan su olmuştu...
Arka ve kenar semtlerden sesi duyulan
bir ozan,bir sanatçi,ve bir devrimci olmuştu...
O tüm analarin şafak türküsü olmuştu.
Yoksullarin gözünde parlayan umut işiği
işkence tezgahlarinda direnen bir can olmuştu...
Prangalar eskitmiş,zulümlere lanet okumuştu...
Ahmet kaya ülkemde bir efsane
bir facia olmuştu...
Dostlar seni unutmadi,unutamaz
bir ahmet kaya gibi insan daha doğmaz
kalplerdeki yerin asla dolmaz
ey doruklara sevdali,eylül isyani...
Bizi neden zamansiz terkedip gittin
sevginle dosta düşmana karşi sabrettin
nazlican'lara bedirhan'lara yoldaşlik ettin
ey anasina ağlayan yusufçuk kuşu
ey sazina sözüne hayran olduğum
ey adi yilmaz kendi yilmaz,ey içimde ölen biri
ey kenar mahallenin başi belada olan adami
ey gençliğini kaybedip arayan adam
bak yüreğim kaniyor görüyor musun?
Diyarbekir şarkilarini söylüyorum duyuyor musun?
Bir yangin gecesindeyim tutuşuyor dizelerim
ve öyle bir yerdeyimki...
Doğum gününü kutlayamiyorum...
Bu yürek bu yangini nasil söndürsün?
Sen yoksun benim gönlüm nasil gülsün?
Mor dağlardan doğan özgürlüksün
sen benim,sen benim iki "gözüm"sün
maviye çalardi bazen gülüşün
sen ağlayan bir coğrafyanin çocuğu
sen soluğu rüzgar olan bir insandin...
Duydunmu? Dişarida mevsim baharmiş..
Yildizlar işik saçar,hayat başkaymiş...
Meğer bizi yutan daşli bir "gala"ymiş
kaderin acilara tutunarak yaşamakmiş
sen büyük sevdamizin sönmez işiğiydin
sen inançli onurumuzun tek bayrağiydin...
Ve bir gün aniden
tüm medya sürmanşetten haberi verdi:
"ahmet kaya öldü"
ciğerim sizladi
olduğum yerde buz kesildim
sarsildim...
Farkina vardim ki;
gözlerimde hayali canlanirken ağliyordum...
Her şey anlamini yitirmişti gözümde
ahmet kaya gitti diye rakinin tadi değişmişti...
Uğurlar olsun yorgun demokrat
uğurlar olsun başkaldiran
güle güle!
Mührünü diyarbekire kanla basan ahmet kaya...
Hoşça,dostça kal "gözüm"
seni,
bilimle,tarihle anliyor ve aniyorum...
Kalbimizdesin!

şeyhmus demir