Özgürleşen Arkadaşım'a

[Bahoz]

Derin bir soluktun işte…
Geldin tüm hücrelerimize kadar
sonra gittin
atmosferin olmadık tabakalarına…

Dağ başlarının hırçın gülü
zordur dağlarda bir ömrü biriktirmek
zordur özgürleşmek doruklarda…

İnancın uğruna bu toprakları terk edeli tam bin yıl oldu…
Gideceğini bildiğimiz halde
şaşkınlığımızı bastıramadık Ey Özgürlük Tanrıçası…

Üzülmeyin demiştin son mektubunda
üzülmedik aksine.
Gurur duyduk seninle
Kendini feda ettin
her birimiz adına…
Davanda özgürleşmek adına…

Seni düşlüyorum
bazen yeşillikler içinde
bazense ateş başında…
Halaya tutuşun gelir hayalime
ateş yanarken olağan harlığında…

hiç kimseye benzemezdin
çabuk ağlardın izlemek zorunda kaldığın zulümlere
ağlardın da susturamazdım
şahlanırdın da durduramazdım…

gittin…
şimdi belki ülkemin hangi doruklarında
hangi atılım hazırlığında…
gözlerindeki inanca
doyamadım yoldaşım…

unutma ne giden ilksin ne de son…
belli mi olur belki birgün
avaşin de
gök mavisi suların kenarında
yada belki zap in hırçınlığında
gözlerine bakıp ben geldim diyeceğim…

Belki birgün...