Sehit Düsen Yoldaslarin Anisina

[Bahoz]

Özgürce

Sen bir özgürlük kuşu
Kanadını bağlamışlarsa
Güneşe doğru uçarken,
Ufukta kayboldu birden
Bir rüya gibiydin
Kimler kaçırdı seni?
Tutunacak eller
Sabahsız seher yelinde
Kınalı keklikler gibi
Rengarenk melekler gibi
Sendin
Karanfil kokulum
Barış özleminde
Saklandın bir an
Yükseldi devrim çığlıkları
Ezilenler ayaklandı
Saldılar emekçim seni
Yüzlerinde
Köle değiliz hizmette
Özgürüz emekte
Sancak açıldı
Kör dağların ardından
Yaşamaya davet var
Akan su hiç kirlenir mi?
Bulandırmayın yeter artık
Bayraklar dalgalanır
ülkemde özgürce
Her gün bir başka yerde gerilla
Ayrı ayrı meydanlarda
Dağların yüceliğinde
Çatışmak var
özgürce


Göçün şiiridir yalnızlığımız

Kristal yağmurlar damlıyor
Masallarımızın sararmış yapraklarına
Her yağmur damlası teni yakan ateş
Mevsim katıksız yalnızlık
Hangi kasabanın bitişine terk ettik
Çocuk şarkılarımızın dargın melodilerini
Mavi rüzgarı arıyor şimdi
İçimizdeki kar beyazı
düş martısı
Tutkularımızdan köprüler kurduk
Arayışlarımızın derin uçurum ağızlarına
Soluğumuzda belirginleşirdi zaman
Hayallerimizde tutuşurdu mekan
*
Hangi zaman
Hangi mekan
Saklı tuttu
aşklarımızın yürek sancısını
Dalgalar saflığı
ipeksi tül gözlerimiz
Yürek yağmur yarışı
Islak toprak
Ve halen kirletilmemiş sevinç
Ufkumuzun sınır hatlarında
*
Göz yelkenlerimizi indiriyoruz
O yeşil deryanın gizemine
Ardımızda
Bir tek zamanı bırakıyoruz
Zaman ki
Ağır ağır silecekti
Geçmişin ayak izlerini
Dudağımızda
Hala o kentin hüzünlü melodisi
Eski bir harabeyi anlatır
Şimdiki zamanın terk edilen mekanlarına
Hangi sürgünün hüsranı
Hangi kuşatmanın kara lekesi
*
Ve hangi kentin yalnızlığını sindirdik
Yüreğimizin işgalsiz yerinde
Sazlık dumanları arasında yürüyoruz
Bilinmeyen uzaklığa doğru
*
Kulağımızda
Yıkıntılardan kalma çocuk ninnileri
Avuçlarımızda
Kar beyaz martı çığlığı
Sahipsiz masalların
Balıkçıl kuşlarıyla göçüyoruz
Dilimizde sızılı bir anlatımın
anlaşılmayan dilsizliği
Düşlerimizde
Liman çocuklarının
mızıka sesleriyle göçüyoruz
Kımıltısızlığımızı duyan var mı?
Gören var mı?
Çöldeki kayıp benliğimizi
Ve şimdi
Şair imgelerken
İçimizdeki saklı acıları
Göçün şairidir yalnızlığımız
Kalbin aynasıdır sancılarımız



Göçmen

Gittiler göçmen kuş sürüleri gibi
Oradan buraya savrularak
Uçtular gökyüzünde
Solgun bir buluttan
Yağmur tanecikleriyle
Gittiler yüreklerinin bilinmezliklerini geçerek
Yürüdüler gecelerce
Yürüdüler günlerce
Yolcularıydılar güneş sabahlarının
Küçük küçük ömürlerinde
Yıllara
Çağlara yürüdüler
Kimileri daha çocuk yaşta
Basamaklarına gençliğin
Bir yumruk
Bir yürek sancısında
Sınanmıştı gönülleri
Patikaları
Ve uçurumsu yollardan
Gittiler bilinmeyen
Uzaklara doğru…

Özlemin

Kaç yıl oldu görmeyeli
Kaç mevsim
Yüzüne hasret kaldığım günler
Ne çabuk büyüdü
Anımsar mısın beni
Hayalimdeki yüzün
Şimdi büyüyen çocukluğun
Hayalindeki yüzüm
*
Ak saçların
Güven veren dokunuşların
Yıldızlı gecelerimde huzur veren
Anadilimde yüreğime işleyen
Sevincimiz
Sevgi ve barış kokan aşklarımız
Aşklarımız sabaha da sürsün isterdim
Çocuksu özlemlerimizin güneşi koynunda
*
Huzur veren dokunuşlarını
Selamlamak isterdim
Masalların düşlerimde tamamlanırdı
Ak saçlarında dilsiz bir tarih
*
Çocuk yüreğime anlatamadığın
gizli yaşanmışlıklar
Büyüdüm
Bir uzun yolculuk bekliyordu beni
Artık senin için bir hayal
Genç bedenlerin savaşında
Yaşama dönüşerek
Görkemli dağların yolculuğunda
Beni uzun dönüşsüz
Suçlusu masallarım olan
Adını bir türlü veremediğim
Bana yabancı gelen
İstemsiz, o kenti bırakmış
*
Ardımdan ağlamalarını istemem
Dağlarımın tüm çiçeklerini
armağan ediyorum
Toprağa düşen masal çocuklarına
Unutma beni

Bu Şiirler, 10 Temmuz 2005’te Dersim’de şehit düşen Azam(Murat Yavuz), 21 Ağustos 2005’te Xinerê’de şehit düşen Diren (Gulabi Kuman) ve 19 kasım 2003’te Bingöl Kızılağaç’ta şehit düşen Rohat(Mustafa Gök) yoldaşların anısına ithaf edilmiştir. .