yazmak,yaşamaktır

[ßêrîvan]

Yazmak, Yaşamaktır

İlkokula giderken, üzüntülü bir anda, boyumdan büyük çöp fıçısının yanında, ilk “şiirimi” yerden aldığım bir kağıt parçasına aceleyle karalarken, sözleri dizmenin, içimdeki acıyı söze dökmenin, bir dosta içini dökmek gibi, insanı teselli eden bir şey olduğunu farketmiştim.

O andan sonra, içinden geldiğim yoğun yoksulluğun, o sıralarda hızla yayılan “arabesk” müziğin ve okuduğum birkaç kitabın da etkileriyle sık sık başvurdum buna.

Ama başlangıçta bir avuntu aracı olan bu uğraş, ürünleri çevreyle paylaşmaya başladıktan, örneğin 23 Nisan’larda okula kendi şiirlerimi okumaya başladıktan sonra, bir şeyleri başarıyor olmanın kıvancını da içermeye evrilmişti. Evet, yaşam acılarla yüklüydü, ama yaşamak güzeldi. Mavi gök, kokulu karanfil, asmadaki üzüm, baharın uyanışı, sonbaharda kırlangıçların başımızın üzerinden, ellerimizin ucundan geçişi; iskeletini kamıştan ördüğümüz “kasnaklı” uçurtmasının göklerde gerinişi güzeldi...

Ortaokulun sonuna kadar kendiliğinden sürüp gelmişti bu uğraş. Üstelik “şiirin” yanına üç sayfalık “senaryolar” , on sayfalık “romanlar” yazmayı, “skeç”ler uydurup sahnelemeyi, bitkilerden ilaç yapma merakını, ağaç kabuklarından oyuncaklar yontmayı ve diğer bir çok çocuk gibi akşamlara kadar top oynamayı, yaz aylarında çıraklıklar yapmayı da ekleyerek.

Kendimi ve çevremde beni etkileyen her şeyi yazdığımda sanki yazdıklarım, olanları sonsuza dek diğer insanlara aktaran bir anıt gibi kalacaktı. Kendini avutma aracı olan yazı, kendini ve çağını ifade etme ve çözümlemeye çalışmanın tam da öznesine dönmekteydi...

Ne güzel bir aldatmaca! Ne hoş bir ”ölümü yanıltma çabası!”

Merhaba!