Özgürlüğe tutsak bir yaşam ( Şehid Hidar'ın anısına)

[Z0ZAN]

Hidar kod adlı Muhammed Bahçeci arkadaşın anısına...



Roj tv de yayınlanan Ciwan programının çekimi için Medya Savunma Alanlarına gitmiştim.

Eylülün sonlarına doğru Özgür Kürdistan“ dağlarındaydım. O müthiş dağlar beni büyülemişti. En önemlisi de o dağlarda gerillanın içinde olmak, onlarla belirli bir süreliğine de olsa yaşamak bana büyük heyecan veriyordu.

İlk durağım Qandil’di!

Sonra Xinere geçtim. Xinere’ de arkadaşlarla görüştükten sonra Xakurkê’de çekim yapmak için yola çıktık. O müthiş görkemli dağlarda yürümek bana çok büyük heyecan veriyordu. Aksama doğru yola çıktık. Yürüyerek çekim yapacağımız yer yaklaşık iki gün uzaktı. Bir günlük yürüyüşten sonra, aksam yol üstü kameraman arkadaşımla bir gerilla mangasında kaldık. Ertesi gün sabahın ilk ışıklarıyla, çekim yapacağımız yere bizi arabayla gittik.



Tarih : 05.10.2008

Yaklaşık 2 saat arabayla gittikten sonra Xakurkê’ye vardık. Aslında yaşamın kaynağına yolculuk eder gibi insan. O muazzam doğa bizi içine çekiyordu sanki. Her an yeni bir şeyler ekleniyor bilinçaltımıza. Gerillaların kontrol noktasında bizi arkadaşlara teslim ettiler. Gerillanın asayişiydi. Çünkü gerillanın denetiminde olan bir alan olduğundan, asayişi gerilla arkadaşlar sağlıyordu.

Arkadaşlar orda bize “ne için gelmişsiniz, nereye gideceksiniz, size nasıl yardımcı olabiliriz” diye sordular. Bende onlara çekim yapmak için geldiğimizi, Özgün Bölüğe gideceğimizi belirttim. Çay ikramı yapılıp, bizi görevlendirilecek olan bir arkadaşın refakatinde göndereceklerini belirttikten sonra koyu bir sohbete başladık. Sohbet koyulaştıkça onlarla bütünleşiyor, yaşamın ne kadar anlamlı ve bir o kadar fedakârlık gerektirdiğini bir kez daha anlıyoruz…

Ayaküstü sohbetimizin arasında etrafa sürekli göz gezdiriyordum. Hemen hemen her şey çekici geliyordu. Asayiş kulübesinin olduğu yere doğru yaklaşık 150 metre uzaktan bir arkadaş dikkatimi oldukça çekmişti. Bir kabın içine yerleştirilmiş ekmeğe benzer şeyleri sırtında taşıyor, bize doğru geliyordu. İçimden bu anı karelemek geliyordu. Ancak her şeyin çekiciliği arasında o kare de bilinçaltımızda yerini alıyor. Yanımdakine bize doğru gelen arkadaşın ne taşıdığını sordum. Oda bana “fırın sırası bugün arkadaştaydı. Ekmeği yapmış geliyor” dedi.

Uzun boylu, esmer bir arkadaş yavaş yavaş yanıma yaklaşıyordu. İçimden bir his bu arkadaşı tanıdığımı fısıldıyordu sanki. Aramızda çok az bir mesafe kala, ekmekleri bir kenara bıraktı ve oda benim bulunduğum yere doğru geliyordu. Ancak hala içimdeki o his beni ona doğru sürüklüyordu. Yaklaştıkça içim içime sığmaz oldu nerdeyse. “sanki tanıyorum ya..” diyordum kendi kendime. Tam o sırada sanki ikimizde aynı duyguları yaşıyormuş gibi birbirimize baktık.

Hidar:

__ “Talat arkadaş!”

__ “Vay! Hidar heval seni bu dağlarda görmek ne güzel!”

Hemen birbirimize sarıldık.

Gülerek bana;

__ “Ya sen yolunu mu şaşırdın, ne zaman geldin, nasıl geldin?”

Yeni fırın başından gelmiş ve hava sıcak olduğundan terler akıyor, nefes nefese kalmıştı.

Ona;

__ “Hidar Heval, Ciwan programı için çekimlere geldim” dedim.

Hidar:

__ “Gelmekle çok iyi etmişsin. Çok güzel programlar yapabilirsin. Gerillayı, yaşamını, mücadeleyi, en iyi burada yani merkezinde inceleyip ekrana yansıtabilirsin. Dıştan bakmak ayrı, içinde olmak ayı bir şeydir. Önemli olan da zaten yaşayıp görmektir. apayrı. O yüzden iyi bir seçim yapmışsın”.

Ben

__ “Evet haklısın Heval Hidar. Bu son senelerde Kürt gençleri 20 kişilik 30 kişilik gruplar şeklinde gerillaya katılıyorlar, sürekli programda izliyoruz. Bizde ekip olarak dedik gidip bunu yerinde işleyelim ve gerilla yaşamını birazda olsa takip edip izleyicilere yansıtalım. Bize verilen belirli bir süre var, o süre içinde bir kaç program yapıp dönmemiz gerekecek.

Hidar ( gülerek)

__ “Heval Talat, uçaklar saldırı yaptığı zamana hiç denk geldin mi?”

__ “Şu ana kadar denk gelmedim ama denk gelsem de bende sizin gibiyim.”

Hidar

__ “Tabi uçağın şakası yok. Gördüğün gibi bizim kutsal dağlarımıza, coğrafyamıza sürekli 1 tonluk kazanları bırakıyorlar, bu güzelim doğayı coğrafyamızı mahvetmişler.”

Hidar “ Talat heval, ben bu ekmekleri mangaya bırakayım ondan sonra gelip gideceğiniz yere ben götürürüm sizi” dedi. Ekmeği bırakıp döndükten sonra yine gülen yüzüyle “hadi gidelim bakalım Talat heval. Yolda sohbet ederiz”. Gideceğimiz noktaya kadar Hidar yoldaş beni ve kameraman arkadaşa refakat etti. Tam arkamızdan da bir kedi bizi takip ediyordu.

“Hidar heval bu kedi senin mi?” diye sordum. Gülerek

__ “Valla heval ben nereye gitsem hep arkamdan geliyor, beni hiç yalnız bırakmıyor. Talat heval sana bir şey soracağım. Rojaciwan sitesi ve Ciwanên Azad dergisini çok merak ediyorum, acaba ne halde? Arkadaşlar yürütebiliyorlar mı? Benim burada imkanım yok, internete giremiyorum. Takip edemiyorum.”

__ “Heval Hidar, merak etme. Arkadaşlar ilgileniyorlar, takip ettiğim kadarıyla bir sorun yok. Ama yönetiminde hangi arkadaşlar yer alıyor o konuda şuan bilgim yok.”

__ “Evet! umarım iyi yaparlar. Internet üzeri sanal dünyada gençlere hitap etmek, onları mücadeleye kanalize etmek, yönlendirmek önemlidir. O konuda arkadaşların üzerine büyük sorumluluk düşüyor. Gençlere iyi cevap olmaları gerek.”

__ “Evet haklısın heval.

Aksam tam güneş batmak üzereyken gideceğimiz noktaya vardık. Hidar heval bizi arkadaşlara teslim etti.

Hidar

__ “Talat heval benim kendi alanıma dönmem gerekiyor. Aslında fırsat olsaydı da seninle daha fazla sohbet edebilseydik.”

__ “Bende çok isterdim heval. Ancak yarın çekimden sonra zaten tekrar size uğrayacağız, çünkü ordan başka yere geçmemiz gerekiyor. Yarın sohbet ederiz tekrar.”

__ “Evet, yarın geldiğinde beni görmeden kesinlikle gitme. O aralar görevde olabilirim. Ama yinede bekle beni.”

__ “Tamam heval. Seni görmeden gitmem zaten.”

__ Oldu yoldaş, seni gördüğüme çok sevindim, yarın tekrar görüşürüz.”

__ “Tamam heval kendine çok iyi bak, yarın buluşmak dileğiyle.”



O gün Hidar arkadaşı gördüğüme çok sevinmiştim. Hidar arkadaş daha önce kendiside gençlik dergisi ve rojaciwan sitesinde çalıştığı için, çoğu zaman program için görüş alışverişi yapıyorduk. Gençliğe, eğitime ve örgütlemeye çok önem veriyordu.



Tarih:06.10.2008 –



Ertesi gün sabah erken saatlerde kalktık. Sabah kahvaltısından sonra çekimlerimize başlamış, öğleye doğru bitirmiştik. Oradaki arkadaşlarla vedalaştıktan sonra tekrar Hidar arkadaşın bulunduğu yere doğru yola çıktık.



Bizi bir arkadaş oraya kadar götürdü. Bu arada acaba bizi diğer noktaya götürmek için araba var mıdır diye kameraman arkadaşla konuşuyorduk. Hidar arkadaşın bulunduğu mangaya yetiştik, arkadaşlar bizi karşıladılar. Arkadaşlar “gelin bir çay falan için, açıktıysanız yemek getirelim size” dediler. Ben, yemek yedik ama bir çay içeriz heval” dedim.

O arada gözlerim Hidar’ı arıyordu, yoktu! Bir arkadaşa “heval Hidar yok mu? nerde acaba?”

Diye sordum. Arkadaş “Hidar heval yarım saate kadar gelir” diye cevap verdi hemen, geleceğinden kesinlikle emin bir ses tonuyla.

Diğer noktaya geçmemiz için, arkadaşlar bize arabada ayarlamış, hem arabayı hem de Hidar arkadaşı bekliyorduk.

Çay içtikten sonra arkadaşlar “araba geldi” dediler. Bende “Hidar arkadaşı göremedim, araba biraz bekleyebilir mi?” dedim. Bir arkadaş “merak etme oda geldi. Arabanın yanında sizi bekliyor” dedi.

Sevindim ve içimde ya göremeden gitmek zorunda kalsak endişesi ortadan kayboldu. Mangadaki arkadaşlarla vedalaştıktan sonra arabaya doğru yürüdük. Baktım Hidar heval yine güler yüzüyle bizi bekliyordu.

Hidar ( gülerek)

__ “Talat heval yoruldun bu dağlarda değil mi?”

Bende gülümseyerek;

__ “Yok heval kaç gündür yürüyorum alıştım artık. İlk iki gün bana çok zor gelmişti. Ama şimdi sorun yok.”

__ “İyi güzel, Talat heval demek gideceksin ha? Gezebildiğin kadar gez, tadını çıkar bu muhteşem doğanın.”

__ “Evet maalesef, bize ayrılan bir zaman var. Ona göre hareket ediyoruz. Doya doya sohbet edemedik seninle. Ama umarım bir gün tekrar görüşürüz.”

__ “Heval Talat, bizim yerimiz bu dağlardır, olabilir ki bir gün tekrar görüşürüz.”

Elinde bir torba vardı. Sanki bize hazırlamış gibi her an bize verecekmiş gibi duruyordu.

Hidar

__ “Heval Talat bu cevizler senin için. Başka vereceğim bir hediye yok.”

İçime belli elirsiz bir hüzün doluşmaya başladı. Aynı anda sanki dünyanın en güzel hediyeleri bana verilecekmiş gibi heyecanlanmıştım. Alacağınız en güzel hediyenin ceviz olduğunu düşünün!

Bende “Heval bu hediyenden daha güzel ne olabilir ki. Cevizleri çok severim, çok teşekkür ediyorum. Bende sana küçük bir hediye vermek istiyorum. Sana bir kalem hediye edeceğim ne de olsa sana bol bol lazım olur. Biliyorum kesin bir şeyler yazıyorsundur.”

Hidar

__ “Evet aynen öyle. Kesinlikle lazım olur bana. Çünkü bir sürü şey yazmışım. Ve bu dağlarda kalem bana her zaman lazım olur. Heval Talat, duydum ki B. arkadaş kanser olmuş. Çok üzüldüm. Benim bir tezbihim var onu da B.arkadaşa göndermek istiyorum. Benden yana geçmiş olsun dileklerimi iletirsen çok sevinirim. Ve bu tezbihi benim adıma ona hediye et.”

__ “Tabi heval başım üstüne. B. arkadaş şuan Almanya’da sanırım. Ama kesin ona ulaşırım. Merak etme.”

__ “Tamam, çok sağol heval. Araba sizi bekliyor hadi fazla geç kalmayın.

Çantamızı, kameramızı arabaya koyduk, tam vedalaşacaktık ki Hidar arkadaşla!

__ “Aaa hele durun. Ya heval Hidar seninle fotoğraf çekemedik. Dur makineyi çıkarayım. Gerçi makinemin displayi kırıldı ama kesin çeker. Biz yinede deneyelim. Sonra chipi bilgisayara takarım, oradan bakarım.”

__ “Tabi çok iyi olur heval Talat. Hatıra olarak bu fotoğraf kalır..!”

Kameraman arkadaşım, benim, Hidar ve yanındaki gerilla arkadaşın iki tane fotoğrafını çekti. Sonra makineyi ben elime aldım, önce onun bir tane tek başına çektim, sonra da Hidar ve diğer arkadaşınkini beraber çektim. Araba çalışır vaziyette bizi bekliyordu.

__ “Hidar yoldaş fotoğrafımızı da çektik. Seni gördüğüme çok sevindim. İnşallah bir gün tekrar karşılaşırız. Kendine çok dikkat et. Serkeftin.”

Hidar;

__ “Bende seni gördüğüme çok sevindim, bir gün tekrar görüşürüz. Bütün arkadaşlara, gençlere çok selamlarımı ilet.”

Güler bir yüzle beni yolcu etti. Bilinçaltımıza bir kare daha işlenmişti. Tekrar görüşmek dileğiyle..! acaba..!



O güler yüzün hiç aklımdan çıkmayacak heval Hidar. Hiç bir zaman seni unutmayacağım…



Talat Ekinci (Roj TV de Ciwan programin yapımcısı)























































































Hidar’ı anlamak Hidar olmak demektir...



Anlamak ne kadar zor, bunu farketmek, hele hele anlamanın zor olduğunu anlamak daha bir zor. Gidenin arkasından bakmak ve öylece arkadan hoşçakal demek, ellerini havaya kaldırarak “ben gelmeden sakın uzak bir diyara gitme” demek çaresizliğini göstermek ne kadar acı. Hele yaşamak bununla hepsinden daha acı...



Evet yoldaşım en son seni özgürlüğün kucağına yollarkenki sarılışın ve bana emanetime iyi bak deyişin geliyor aklıma. “Gözüm arkada kalsın istemiyorum. Ordan sana yardım edermiyim bilmiyorum ama ordan umud edebilirim ancak” sözlerini hatırlıyorum. Heran hıçkırık oluyor kelimeler, boğazıma takılıyor. En çok da ne zor oluyor biliyormusun yoldaşım; seni son bir kez daha göremeyecek olmanın acısı yakıyor yüreğimi.



Dün ilk kez siteye bütünüyle yeniden baktım. Her satırına, her bölümüne. Elinin değdiği her resme uzun uzun baktım. Rojaciwan’da gülen yüzünü gördüm.



Hep “AMED’TE BULUŞMAYI” düşündüm. Burçlarına çıkıp “İşte ben geldim ey Amed. Sana yıllarca biriken hasretimi getirdim. Özleminle yanan kalbimi ve davamı getirdim” diye haykırmayı düşündüm. Eylemim olsun diye hayatım hayatı eylemimle yaşamak istedim. Dağ olmak istedim, ova olmak istedim, özgür olmak istedim, yaşamak istedim özgürlük için, halkım için ölmek istedim.



Lawekemetini olmak istedim. Ses vermek istedim seslere.



Yüreğimize ektiğin güller hala canlıyken onların senin sevgine ihtiyacı varken dallarını kırıp öylesine sessiz sedasız gitmek olur mu!!! Hani sevda tohumunu ekecektik birlikte yüreğime. Oysa sen yoksun artık. Böyle adaletsizce davranmak olur mu? Sen beni izlerken benim seni görememem olur mu?



Yazmak istedim seni ama yazamadım bir türlü çok uğraştım kaç gündür. Yanındayken sana hep seni anlatmak çok zor dediğimde, sen “Hidar’ı anlamak demek Hidar olmak demektir” diye şakalar yapardın. Sen olabilmeyi diledim bugün. Haklıydın yoldaşım “HİDAR’I ANLAMAK HİDAR OLMAK DEMEKTİR” bunu yeni anlıyorum.



Seni anlatmayı ne kadar isterdim biliyormusun yoldaşım ama yine yapacağını yaptın kendini en iyi sen anlattın. Hep söylüyorum ya bir şehidi ancak şehadet anlatır diye. Kendini en iyi şehadetinle yine sen anlattın.



Rojaciwan ağlıyor görebiliyorum. Lawekemetini küsmüş yavrusuna. Arkadan söylenebilecek hiç birşey yok tek yapacak sadece sen merak etme yoldaşım demek. Çok zorladığın ve bir tane yaz diye ısrar ettiğin şiiri yazıyorum. Sana olsun bu şiir... cennet dediğimiz buluşmayı kararlaştırdığımız kürdistana ve sana adıyorum her ne kadar sana ve kürdistana layık olmasa bile...





CENNET TOPRAĞIM KÜRDİSTANIM





Hani bahar gelecekti dağlarımıza



Hani yeniden mutlu olacaktık



Yemyeşil bayırlarda ülke özlemimizi giderecektik



Ülke tadında sevdalar yaşayacaktık



Nerde kaldı baharlar



Gelmiyor mu bahçemize?



Yeminler mi etmeli bağlılığına



Yoksa bedeller mi vermeli uğruna?



Ne İsa durdurur artık bizi



Ne Musa kesebilir yolumuzu asasıyla



Verildi onca bedel özgürlük yolunda



Aldılar canımızı aldılar hunharca



Yine de bıkmadık hep özlemini çektik



Ayrı kaldık yine de durmadık



Özlemiyle çarptı yüreğimiz



Beklentileri vardı ülkemin bizden



Artık olmasın diyordu namertlik



Olmasın artık hayinlik



Yetmezmi diyor kardeş kanı



Yetmezmi diyor yok ettiniz insanı



Belki mahşer kavuşturur bizi



Vatanım dediğim kutsal topraklarda



Bekliyorum mahşeri kalabalığını dünyanın



Bekliyorum güzelim dağlarında



Bekliyorum cennet toprağım Kürdistan'ımda





Nurhak erdal



BotanCudi RojaCiwan`a Tesekkürlerimi sunuyorum