şehit delila dan bir not

[Z0ZAN]

Yaşamdan sert olanlar gerçekten yaşayanlardır

Delila Meyaser



Her zamanın pervanesinde gecenin serin esintisi yaratan tüm yıldızlara ve ardından koruyucu dağlarımızın sırtından göz kırpan GÜNEŞ’E selam dururuz. Göz kırpışına tüm iç’lerin kahkahalı yanakta beliren tebessümleri eşlik eder. Tüm çiçekler Geceye kapattıkları yüzlerini, doğan GÜN’e şapka atarcasına dönerler. Gecede ki GÜNEŞ’ TEN bir parlak bakış yine almışlardır, tüm zifiriliklerine. Şelaleler gecedeki hırçınlığını ahenge bırakır şafakta. Yapraklar, ateşli bekleyişi ufkun serin esintisine kaptırarak, GÜNEŞ’E halaya kalkar. Yıldızlar buluşmanın yangınıyla Aydınlığa Şev baş der ki, Roj baş’ta elelenin tutuşmasını yapın diye. Öyle bir buluşma umudu ki, tüm canlılıklar ve parlaklıklar gökyüzünde böyle yansır yeryüzüne. Tüm kahkahalı coşkular Güneş’e olan aşk’tandır. Tüm Yaşam’lara yaşam verendir GÜNEŞ. Çok yakıcıdır. Ama yanmasını bilenler, yaşam verdiğini de bilir. YAŞAM karelerine nakşedilen ışınlar yangınlı ve kızgındır. Bundandır Alevli AŞK. Öyle bir an vardır ki kanunda, Gece ile Gün’ün çok kızgın ve ahenkli savaşı vardır. Gökyüzünde ki bu kavgaya tüm kâinat şahittir. Gözler, yüzler bu savaşa, dostluğa dikilmiştir. Bu anların en ahenkli melodisidir. Ama GÜNEŞ’İN kendi melodisi vardır. Kâinat’ta her zamanın yelkeninde söylenilir. Tüm rüzgârların hırçınlığı tilili çeker gibi estirir bu melodide. Bu melodide volkanlı bir ezgi vardır. O An’dır gözlerin, dillerin yangınlı suskunluğu. Sadece haykırmayı bekler kalpler. Neleri söyler, neleri haykırır? Çocuklar iyi bilmişler zafer işaretlerinde ve ateşli oyunlarında. Bilmişlerdir Anaların bilgeliği. Haykırmıştır volkanlı yürekler. Hisseden ise militan yüzler. O An’ın sessizliği, sessizliğin anlamını taşır. Tüm kainat şaha kalkmış bu An’a. Ama acımasız, sevgisiz dünya ki kanununa karşı çıkmış bir gerçeklik, korkmuş Gün’den. Neleri söyleyelim bu suskunluğu sessizliğine? Aslında yansıyan çığlığın, lanetin hissiydi. Gözler, yürekler, akıllar YAŞAM ve ANLAM’IN bakışındaydı.



Evet! O an 15 Şubat lanetli günün asla GÜNEŞ’İN karartılamayacağıydı. Söylenecek söz yok… Ama kanunumuz bilir ve böyle yaşar. Kızgınlığına, yakıcılığına gözünü dikmiş ve kalbini açmıştır. Çetinliği yaşamak ister çünkü. Yaşam çok serttir. Yaşamdan daha sert olmalısın. Yaşamdan sert olanlar gerçekten yaşayanlardır. Söylenilecek değil, yaşanılan anılar, yani yaşananların çetin portresi. Yüreklerde gözyaşı, akışı vardı. Böyle öğrenilmişti ya! GÜNEŞ’SİZ Yaşam olmaz![img]images/smilies/biji.gif[/img]