Dağ yürekli Sedat

[Z0ZAN]

24 Ekim 2008



[/b][/i]

“Dağ yürekli, özgürlük sevdalısı Egitlerden biriydi. Onu her anımsadığımda, gülümseyen ve dolu dolu gülen insana güven veren yüzü gelir aklıma.”



‘Serkeftın jıte re hezar caran,’ bu cümle her bir hevalin yüreğinden, dilinde yüzlerce, binlerce kez dökülmüştür. Dağlarda soluklanmak, dağlarda yaşamı yeniden tanımlamak ve dağlarda özgürleşmeyi öğrenmek. Evet dağları özgürlük meskanı kılan her bir hevalin hedefinde en iyisini, en doğrusunu başarmak vardır ve sadece başarmaya kenetlenir yüreği, benliği. Dağlara giden yürekler duru ve berak bir nehir gibi akmaktadır, bu akış, üç renkle süslenen Med semaları huzura ermedikçe, yaşam özgürce filizlenmedikçe sürecektir. Her bir şehidin son istemi ve tek arzusu da budur. Yazabilseydim ve gücüm olsaydı, hani hakkını vererek ve o dağ yürekli, her biri bir Med diyarı kadar engin düşünceli hevaleri yazardım durmaksızın. Onlar bitirilmiş, utandırılmış, susturulmuş tarihe, “Direnmek yaşamaktır” parolasıyla onurlu yeni bir yaşam kazandırmışlardır. Tarihe iz bırakan bir görkemlilikte Reber APO’nun doğruluğunun kanıtı olmuşlardır. İlkleri yaratan, toprağı doğurğan kılan bu diyarlarda, unutulmuş, unuturulmuş tarihe ruh veren, dil olan, düşünce üreten beyin oldular, belek oldular şehitlerimiz. Şimdi Kürdili olan her şeyde onların izi var, başarının, azmin, direnmenin ve insan olmanın tek adresidir Şehitlerimiz. Bazen yaşamanın ağırlığını, daha doğrusu ne kadar dayanılması zor bir yük olduğunu düşünürüm, ama gözlerinde sevda iz dahi olmadan dağların doruklarında ebedileşen şehitleri anınca, bir direnç kaplar bütün beliğimi. Tanımak, birlikte soluklanmak, aynı yerde, aynı mangada, aynı ortamda kaldıklarımızın şahdeti daha bir acıtır yüreğimizi. Batmanlı sarışın geç delikanlı Sedat bu tanıdığım dağ yürekli, özgürlük sevdalısı Egitlerden biriydi. Onu her anımsadığımda, gülümseyen ve dolu dolu gülen o insana güven veren yüzü gelir aklıma. Çarçelada, onu ilk tanıdığım gün, çok dikkatimi çekmişti. Onunla beraber üç genç daha yeni Avrupa’dan gelmişti, ama Sedat heval sanki herkesi önceden tanıyor ve biliyor gibi, hiç gariplik psikolojisi yaşamadan o an kaynaşmıştı bizimle. Yaklaşık bir hafadır yürüyerek gelmişlerdi, ilkbaharın çamurlu yolarında bolca nasibini almışlardı. Bülük komutanı adeta onu sınarcasına, “üstün başın hep çamur olmuş hevalim, istersen önce yıkan...” deyince, hiç düşünmeden, “ülkemin çamuru ilaç gibidir” diye gülümseyerek yanıtlamıştı. Sedat daha ilk anda bütün bölüğün sepatisini, güvenin kazanmıştı ve hiç kimse yanılmamıştı, çünki Sedat gerçekten Çarçela’yla adeta bütünleşti. Şehit Sedat çok kısa bir sürede, Zagros eyaletinin her bir hevaliyle tam bir gerila arkadaşlığı kurmuştu.



Haziran sıcaklarında, Çarçela’nın üst yamaçlarında gün ortası çok kavurucu bir sıcaklığa ulaşıyor. Öyle bir günde bizim mangadan Sehit Sedat, ben ve Numan heval ekmekçiydik. Çarçela yaylalarında odun hiç yok, yakıla bilecek tek şey “Helıs ve Goni” otlarıdır. Gonı o mevsimde çok ıslak, sadece helis otu kalıyor, o da sigara yaprağı gibi tutuşup biten bir ot. Bir tabur gerilla bize helis otu topladı, küçük bir tepecik oluşturan helis otunu, on dakikada bitirdik. Ot bitti, ama hamurumuz henüz yarımlanmamıştı. Ben ve Numan adeta barut küpü olmuştuk. Yakacak için ot bitmiş, hamur yerde, arada bir esen rüzgar otun tozunu yüzümüze savuruyor. Yani dokunan bin ah işitir bizden. Şehit Sedat, bir anda kahkahayla güldü, ikimiz şaşkın, şaşkın ona bakıyorduk. Niye güldüğünü öğrenmek istesek de o hala aralıksız gülüyordu. Derken ben ve sonra Numan heval de onu gülüşüne dayanamayıp gülmeye başladık. Uzun bir soluklandı ve, “niye güldüm biliyor musunuz, eğer operasyon çıkarsa, bu hamuru üçümüz taşıyacağız ve mayası biraz fazla olmuş, düşünsenize, mayalı hamur çantamızdan taşacak ve arkadan pıt, pıt dökülecek...” derken dahi gülmekten kendini alıkoyamıyordu. Onun o morali gülüşü bize vesile oldu ve gidip kökü kurumuş gonileri bulup getirdik, zor da olsa ekmek pişirmeyi bitirdik.



Şehit Sedat’ın moralsizliğine veya pes ettiğine hiç tanık olmadım, bir insan yaşamı bu kadar sevebilirdi, daha ötesi değil...

Sizler mazlum bir halkın yegane umudunu büyüten, insan olmanın bedeli gerekirse yaşamla ödenir diyen dağ yüreki Şehitlerimiz. Olmasaydı keşke böyle bir ispat, böyle bir bedel, ama Med diyarına başak hiçbir seçeneği bırakılmamıştı. Yaşamınızı bedel olarak verdiğiniz yola, ilk gün olduğu kadar heycanlı, inaçlı ve kararlılıkla bağlıyız, ama yolculadığımız her bir Egit, her bir Zilan için bu inancı bileyerek daha bir doruklaştırmak da geride kalanların yani bizlerin bedelidir.



Zekeriya Yüce (Sedat) 1980 yılında Batman’da dünyaya gelir. Anne adı Kadriye, baba adı Selim’dir. Küçük yaşlarda Avrupa’ya çıkan Sedat, ailenin yurtsever olması nedeniyle küçük yaşlarda yurtseverlik bilinci kazanır. 1995 yılında Hollanda’dan Kürdistan Özgürlük Hareketi saflarına katılır. Serxwebun gazetesi başta olmak üzere birçok alanda faaliyet yürüten Sedat, 1997 yılında PKK Merkez Okulu’na gider. Burada gördüğü iki eğitim devresinin sonunda gerilla olarak Kürdistan dağlarına gider. HPG’nin 1 Haziran atılımı ile ile birlikte mücadelenin daha ön saflarında özgürlük mücadelesini yürütmekte kararlı olan Sedat, Haki Karer İdeolojik Kadro Okulu’nda gördüğü bir devre eğitimin ardından savaşın en yoğun olarak yaşandığı Botan Eyaletine kendi istemi ve önerisi ile 2006 yılının baharında geçer. 23 Ekim 2006 yılında Siirt, Mava dağında hayatını kaybeder.



ROTİNDA

YENİ ÖZGÜR POLİTİKA