Toprağın rahmine düşen bir gerillayı anlatmak

[Z0ZAN]

Toprağın rahmine düşen bir gerillayı anlatmak

Onlar bütün zamanları aydınlatan en büyük ışıktırlar. Yıldızlar gibi parlak ve nefes kadar yakındırlar bize. Bir ışık gibi düşerek toprağın rahmine, aydınlatırlar karanlığını hayatın ve yeryüzünün. Yeryüzünü ve hayatı aydınlatan ışığın kaynağı olan bu dağ yıldızlarını bütün güzel zamanlara nakşetmek sanatın bilgisi ve şiirin dili ile, sanata bir bilgi; şiire, bir dil kazandırmaktır aynı zamanda. Öyle ya eylemleri en büyük sanat, özgürlüğe doğru akan yürüyüşleri en büyük danstır. Bu yüzden anlatılmalı, bu yüzden yeniden nakşedilmelidirler bugüne ve daha doğmamış güzel çocukların yüreklerine. Bu yüzden sanatın dile ile anlatmak onları namustur.



Peki, nasıl yeniden anlatılır sanatın dili ile özgürlüğün bu en büyük dansçıları?



Onların taşıdıkları duygular, düşünceler ve sahip oldukları sonsuz düşlere leke sürmeden nasıl örülür yeniden sanatın diliyle?



Sanatın, dağın, suyun, toprağın, ateşin ve aşkın bilgisine ulaşmanın arayışçısı olmadan anlatabilir mi insan?



Doğru cevaplar bulmadan bu sorulara yola düşmek, pusulasız ve kırık bir yelken gibi uçsuz bucaksız okyanuslara açılmak olur. Bu sorulara doğru cevaplar bulmadan, bu cevapların arayışında olmadan anlatmaya çalışmak özgürlüğün bu dansçılarını, onları hiç anlamamış olmak demektir?



Ömürlerinin baharında zulüm, baskı ve inkarın gölgesinde yükselen sistemin şatolarını yıkarak, onurlu bir hayat ve onurlu bir aşk için kendini dağın özgürlüğünde, dağın özgürlüğünü de kendilerinde eriten bu yürek taşıyıcılarını anlatmak hiç mi hiç kolay değildir?



Onlar ki insanın, kelebeğin, kuşlarının, çiçeğin, karıncanın, toprağın, suyun ve hayat soframızda daha doğmamış yarınların hakkı için örülen bütün korku duvarlarını yıkarak, özgür bir vatan, özgür bir kimlik ve onurlu bir yaşam için bedenlerini ışığa, ışığı da bedenlerine dönüştürdüler. Aydınlanıyorsa şimdi eğer yüzümüz, kaynağı bu ışıktır.



Hal böyleyken anlamadan bu kaynağı, onun amaç ve hedeflerini bilmeden, yüreğinde taşıdığı aşkı ve ateşi hissetmeden doğru anlatmak nasıl mümkün olabilir?



Boğazına kadar sistemin içine gömülmüş, pratik yaşamıyla onun bütün çirkinliklerini kıble edinen kişilikler nasıl anlatabilir?



Peki, anlatmaya kalkarsa ne olur?



Anlatanın amacı ile, bir tohum gibi toprağın rahmine düşen özgürlüğün bu en onurlu dansçılarının amaçları arasında çok güçlü bir bağ yoksa eğer, doğru anlatmak mümkün olamayacaktır. Anlatma adına ister bir oyun, bir şarkı, bir dans ya da bir şiir olsun; yapılan şey basit, bencil, çıkarcı ve popülist duygular uğruna kullanmak olur. Bu yüzden bir gerillayı anlatmak hiç mi hiç kolay değildir ve de olmamalıdır. Hatta onları anlatmak bir ayrıcalık, bir onur olmalıdır. Bu ayrıcalığı, bu onuru yaşayabilmenin ölçüsü ise onların taşıdıkları ideallere yakın olabilmenin büyük bir çabalayıcısı olmak olduğu unutulmamalıdır. Ancak bu şekilde onların taşıdığı duyguları, düşünceleri ve sahip oldukları sonsuz düşleri leke sürülmeden anlatılmış olur. Ancak bu şekilde hevala Delîla ve hevalê Şefîk'in hevala Zîlan'ı anlattıkları gibi anlatılmış olur.



Bu somut örnek ile daha doğru paylaşmak istiyorum sizlerle meramımı. Hevala Delîla, hevala Zîlan için bir şarkı yaptı. O, sırf bir şarkı olsun diye bu şarkıyı yapmadı. Onun dert edindiği bir hayat duruyordu karşısında. Bir amacı, bir hedefi vardı. İşte o, kendi düşleri ile hevala Zîlan'ın düşlerinin tam da buluştuğu bu doruk noktada doğurdu bu şarkıyı. Bu doruk noktada doğan sadece bu şarkı olmadı elbette, aynı zamanda hevala Zîlan'a ulaşarak kendini de yeniden doğurdu. Bu yüzdendir bir tohum gibi toprağın rahmine düşeni en iyi; duyguda, düşüncede ve eylemde torağı en yakın olan anlatır.