Güzel şehit ''viyan soran''

[Free Kurd]

Saat 00.03 sıralarında hala nöbetten dolayı uyanıkken iki arkadaşın o kara haberi getirişini ve Doktor Ali arkadaşın akan gözyaşları içerisinde lanetli bir sessizliğe gömülüşümüzü, saatler alan o halimizi düşününce hala irkiliyorum. Bu anı Erdal arkadaşın şahadetinden sonra yaşamıştım. Şaşkınlık içinde ona bakıyor, bu kaza mermisinin nasıl olup da onun bedenini bulduğunu düşünüyorduk. Yitirdiğimiz bu büyük insanın beklenmeyen şahadeti bizi hazırlıksız yakalamış, tüm düşünce yetilerimizi dondurmuştu. Yine böyle bir sabahı hissettim tam üç yıl sonra…

Ne yapacağımızın çaresizliği içerisinde oturduk gece boyu. Sabaha doğru aşağı indik. Karargâha sabahın ilk aydınlığıyla girdiğimizde herkesin yüzündeki o bakışlarını kaçırışlarını ve ölüm sessizliğini görüyordum. Sanki ölen o değil de, bizmişiz gibi hiç kimse konuşmuyor, birer hayalet gibi ortalıkta geziniyorduk. Karargâha girer girmez uzakta görünen küçük bir ağacın karaya dönüşen gövdesinde ateş izleri belli oluyordu.
Tecrit bir hava var bugün. Soğuk, gri renge bulanmış. Semada kuşlara rastlamak da mümkün değil, güneşten bir parça görmek de zor… Kayalar gibi, ayaz gibi, ölüm gibi soğuk. Dağların şen yüreklerinin gönlünden bugün buz damlaları akıyor. Kalplerde biriken küçük kıvılcımların aleve dönüşen ateşiyle yanan bir gerillanın, Viyan arkadaşın Haftanin’e sinen etkisi, her simada, doğanın her köşesinde, tanrıların saklandığı yerde ve tutuştuğu kayada görülüyordu.
İlk karşılaştığımız arkadaşlar elimize bıraktığı bir sayfalık Türkçe mektubu verdiler. “Nuda ve Ayten Arkadaşlara” diye başlayan mektubunu heyecan içinde okuyunca yavaş yavaş bir gerçeğe hazırlıyorduk kendimizi. Artık başarılmış bir ölüm, gerçekleştirilmiş bir eylem vardı ve ortaya çıkan yazılar da bunun ispatı oluyordu. Onu anlatınca bir arkadaş olarak mı, bir basıncı olarak mı yoksa sadece olayı duyan bir insan olarak mı yaklaşmalıyım diye düşünüyorum ama tüm bu yönleri göz önüne almak Viyan’ın anlaşılması için daha iyi olacak sanırım.
Hemen Viyan arkadaşın kendini yaktığı kayalığa çıktım. İzlerine baktım. Alev alan bedenin etrafa savurduğu küllerinden hala yükselen benzin kokusunu içime çektim. Onun kokusuymuş gibi kabul edip içime çektim benzin kokusunu. On beş metre boyunca yürümüştü alev alan haliyle ve ateşler içinde “Biji Serok Apo” sloganını haykırmıştı. Kayalarla kaplı küçük bir tepede alevler içinde yürümek, bir insan için zor olsa gerek. Gördüğüm tüm olaylarda alev alan insanların panik halinde sağa sola dengesizce yalpalanmalarıydı. Ama Viyan arkadaş dengesini kaybetmeden on beş metre boyunca düzgünce yürümüş ve artık yürüyemeyen ayaklarının ve takatini kesen yanıkların etkisiyle durabilmişti. Ağzından alevler fışkırırken hala o sloganı atmaya devam etmişti. Müdahale edilmemesi için hiçbir ayrıntıyı gözden kaçırmamıştı. Mangalardan uzak bir yerde ve gecenin bir saatinde tereddüt etmeden ve kendi deyişiyle “Büyük bir moralle…” çakmağını çakmış ve saç tellerinden ayakkabı içlerine kadar alevlere kaplanan bedenini ateşe vermişti. Üzerine oldukça benzin dökmüş ve en fazlada başına dökmüştü. Yani durdurulamaz ve engellenemez bir eyleme hazırlamıştı kendini. O kendini eylemine hazırlarken biz de o dakikalarda sevdiğimiz güzel insanlardan olan bir arkadaşı kaybedeceğimizi bilmeden yeni bir güne giriyorduk.
Kendini yaktığı yerdeki her görüntü o anı yeniden kafamda canlandırmama sebep oluyordu. Yakın olmanın verdiği bir his bu sanırım. Onun planındaki her ayrıntı ve geride bıraktığı her iz vazgeçilmez ve geri dönülmez bir hesap yaptığını gösteriyordu. Onun deyişindeki “Kilitlenme!” bu olmalıydı. Ateşin öğretisini yıllardır kendine ders alan bir insanın başarısını kim engelleyebilir ki? Ancak belki onun gibi düşünerek, onun bakışlarına sahip olarak, onun gibi hissetmeyi bilerek fark edilebilirdi. O gün tanrılarda aciz kalmış ve engelleyemedikleri bugünde bulutları kendilerine maske yapmışlardı.
Yanmak! Ateşlerle geçirmek son dakikalarını… Saç tellerinden ayakkabı içlerine kadar yanmak… Saniyeler içinde geçen ama yüzyıl gibi derin anlar hissetmek. Yüreğinin yanışını görmek, eriyen dudaklarında hala birkaç kelimeyi haykırmaya devam etmek. Bilinci ve gücü elverdiği kadar o kelimeleri çok bağırmak… Alevler içinde yürümek ve en son anda bile acı çığlıkları atmamak… İşte ölümün zavallılaştığı an bu. İşte zamana diz çöktüren insan bu. Sınırların ve tüm tanımların dışına çıkan kendi deyişiyle “Sözlere yeniden anlam kazandırmak…” bu. PKK’lilik ve Apoculuğun verdiği ruh, bu bedende yeniden tezahürünü buluyor. “Biji Serok Apo” sloganı onun eyleminin felsefesini oluşturuyordu. Bize alışıla gelen ve bir halkın felsefesini oluşturan bu sloganı Viyan arkadaş bedeninde gerçeğe dönüştürmeyi başarabilen insanlardan olmuştu. Öyle bir birlik ki bu, öyle bir hasret ve özlem ki bu eylem, bir bedende onlarca ağız hep birden bu sözü haykırırken o buluşmasını sağlamıştı zaten. Kulaklar, gözler, dudaklar, kollar, eller, alevler, elbiseler ve bedendeki binlerce ağız bu sözü söylüyordu.
Bedeni alevlerle tutuşturmak dünyanın öte ucundaki insan için ne ifade edebilir. Bu nasıl bir iradedir ki bu kararı alabilsin? Neler söyler bir insan bedenini ateşe vererek? Sesini kime duyurmak ister bu insan?
Sesi tarihe, lanetliliğe, boğdurulmuş sevgilere, insana, duyurmak içindir bu eylem! Yüksek rakımlı tepelerin birinde, kentlerden, denizlerden, kuş gribinden ve Pakistan depreminden uzakta bir kadın bedenini ateşe veriyor. Kim duymak ister o sesini? Hanginize, hangimize bu çığlıklar! 25 yaşında bir genç kız babasından önce ölüyorsa kimin için bu can!
Tüm bunları anlamak için mektuplarını içer gibi okuyor, tercüme ediyordum. Cevaplarının hepsini yazmıştı hatta daha fazlasını, tıpkı kendisi gibi hep daha fazlasını gösterdi bize. Süleymaniye’den katılan ve PKK hareketinin birçok çalışmasında görev alan ama oldukça mütevazi kalan Viyan Soran, hep beklenenden fazla bir insan olduğunu yaşamında, eyleminde ve mektuplarında bir kez daha gösterdi. Hayata, bağlılığa, amaca, kadına, Kürt Halk Önderine, arkadaşlığa, aşka, sevgiye, aileye, doğaya atıfta bulunarak amacını ve yapmak istediklerini büyük bir moralle yazıya dökmüştü. En çokta üzülmemeye dair o büyüklüğü gösteriyordu ki, yazılarında mutlu ve moralli olmayı hep vurgulamaktan geri durmamıştı. Ne bir çaresizlik, ne de intihar! Özellikle bunu herkese anlatmak istiyordu sanki. Zaten hiç acı duymadan haykırışı ve bilinçsiz bir hareket yapmaması da, bu sözünde ne kadar durduğunu ona ilk müdahale edenlere yansımıştı.
Şimdi bir şeyi çok iyi anlamak gerekiyor ki sanırım Viyan’ın da vermek istediği mesaj bunu açıkça ortaya koyuyor. Bir halk, her nerede olursa olsun, hangi koşullarda olursa olsun Önderini korumak için her şeyi mutluluk ve inançla yapmaya hazırdır. Onun için bir şeyler yapmak, bir şeyler yaptığını hissetmek bile insana mutluluk veriyorsa hele hele bir eylem, patlayan volkan gibi neşe saçar insana. “Bir volkan gibi patlamak…” hem bu halka düşmanlık edenlere, hem de geriliklerimize ve sessizliğimize karşı bir volkan olmak. Arkadaşlarının yoluna ışık olmak, onlara doğru yolu bir daha göstermek ve geç kalmadan harekete geçmek için Viyan bedenini alevlere emanet etti. Onun ateşi sönse de, bizim beynimizde ve yüreğimizdeki ateşler daha bir gür yanmaya devam ediyor. Yapmak istediği birçok şeyi başardı Viyan arkadaş. Sadece yanmak değildi tek yaptığı, hepimizin yüreğine de bir kibrit çakmak oldu onun eylemi. Şimdi kılıçlarımız daha bilenmiş, zırhımız daha da sağlam oldu. Şimdi gözlerimizin cesareti bile düşmanı kül etmeye yeter. Hele bir karşılaşma fırsatı olmasın hayatlarının en kötü gününü anılarında tutacak onlar. Dağların yiğitlerinin silahlarına dolan her Viyan adlı mermi, isabetini şaşırmadan çalışınca ne yaptıklarının pişmanlığını artık geri dönülemez bir bedel olarak verecekler. Herkesin kalbindeki o bahara olan çağrıyı artık kulaklarımı patlatan bir sesle duyuyorum.
Ona karşı son görevimi yerine getirmeye gidiyordum. Hep gülümseyen ve o derin bakışlara sahip yüzünü çekmeye hazır makinelerimizi, bir kez daha onun için çalıştıracaktık. Fotoğrafa en güzel kareyi düşürmek için yanına gittim. Bir odada uzanmış bedeni, elleri göğsünde birleşmiş bir şekilde son defa bana bakıyordu. Bir ressamın hiç resmedemeyeceği bir renkteydi bedeni. Hiçbir insan bu kadar rengi bir arada taşıyamazdı. Yanmış bedeni onu bir melek gibi kutsallaştırmıştı. Elimdeki fotoğraf makinesine hiç tereddütsüzce bastım. Çünkü dünyanın en güzel kadınını, en güzel şehidini, en renkli insanını tarihe resmediyordum. Şimdi çok daha onurlu ve mutluyum. Hani demiştin ya Viyan arkadaş; “Halaylar çekin, üzülmeyin!”. Belki bedenim halay gösterisi yapmadı ama saç tellerimden, parmak uçlarıma kadar o gün senin için halaylar çekti.
Tanrıların durmadığı, ardından yağmur döktürdüğü bir günde onu uğurlarken kayalarda zılgıt sesleri, yüreğimizde Viyan’ın külleri ve gerilen yüzümüzdeki o azim ve başarı sözleri her tarafta yankılanıyordu. Sende bunu görmek istiyordun! Artık rahatlıkla Önderinin karşısına çıkabilirsin Viyan arkadaş...