TC Saldırıları ve Karşı Direniş

[Kurdish Defacer]

2008’in son günlerini yaşıyoruz.

2008 yılı mücadelemiz açısından direniş bayrağının zirvelere taşındığı bir yıl oldu: 2007’den devralınan Gabar ve Oramar direnişleri ışığında karşılanan bu yıl, halkımızın serhıldanları yine düşmanın üzerinde çığ gibi birikti. Yine bu serhıldanlarla paralel olarak gelişen -daha doğrusu birbirini besleyen- HPG gerillalarının direnişi ise Kürt halkının zafere bir adım daha yaklaştığını müjdeliyordu.

Gerillanın geliştirmiş olduğu hamle karşısında sıkışan sömürgeci TC devleti ise çözümü emperyalist ülkeler ve onların keşif uçaklarında aramaya başladı: Önce koordinatlara dayalı top atışları ve hava saldırılarıyla gerillayı etkisizleştirmek istediler. Ardından ise son yılların en kapsamlı işgal hareketini başlattılar. Tabii öncekilerde olduğu gibi bu operasyonda da kahraman gerillalarımız düşmanı süpürmesini bildi.

Bütün bu yaşananlar Özgürlük Hareketi’nin askeri anlamda yenilmeyecek bir hareket olduğunu bir kez daha kanıtlamış oldu.

Ve kamuoyunu bir türlü ikna edemeyen TC oligarşisi, askeri saldırıların yanı sıra ideolojik noktalarda da saldırmaya başladı. İlk olarak, şefinin görevini devralmaya hazırlanan Başbuğ sözü aldı: “Dağa çıkışları engelleyemiyoruz” dedi. Çıkışlar engellenirse ancak Özgürlük Mücadelesinin yok edilebileceğini belirtti. Bu sözlere ilk yanıt binlerce Kürt gencinden geldi. Eylemin adı ise gerillaya katılmak oldu. Analarımız en seçkin evlatlarını gerillaya gönderdi. Yeni katılımlarla ordumuz daha da güçlendi.

Böylece Kürt gençlerinden büyük bir darbe yiyen TC oligarşisi bu sefer içeriden tasfiyeciliği geliştirmek istedi. Provokatif-tasfiyeci kimi bireyler devlet eliyle ön plana çıkarılmak istendi. Ve bunu gerillanın kalbi Botan’da denemeye kalktılar. İşbirlikçilerin yoğun desteğiyle komutanlarımızı hedeflediler: Adıl, Kurtay, Nuda, Gülbahar, Ferhat, …Hepsi birer karanfil olarak bu halkın yüreğine işledi.

Botan Şehitleri İntikam Hamlesi böylece başlamış oldu. İlk eylemi analarımız yaptı. Bu sefer evlatlarına kahraman şehitlerimizin adını verdiler. Ve gençlerimiz serhıldan dalgasını örerek nakış nakış işlediler vatana bu yiğit kahramanların isimlerini. Hareketimizin başlatmış olduğu Botan Şehitleri İntikam Hamlesi şehirlerdeki bu eylemlerle bütünleşti. Ve orkestramız tekrardan çalmaya başladı o senfoniyi.

Hiç bitmeyecek olan bu senfoninin en heyecanlı yeri de şüphesiz Bezelê eylemi oldu. Ardından gelişen Amed, Kato, Hêzan Direnişleri ise bu senfoninin en güzel tınılarını oluşturuyordu.

Binlerce genç bu senfoniyle yine dağlara akın ettiler. Dağlarda alacakları isimleri bile hazırdı: Kurtay, Adıl, Nuda, Gülbahar, Sidar…

Bütün bu gelişmelerden sonra düşmanın gözünde bazı şeyler kesinleşti. Bu hareket askeri olarak yenilemezdi. Yenilemezdi çünkü üzerindeki Özgürlük Güneşi hiç batmıyordu. O Güneş ki ışınları bütün Ortadoğu’yu aydınlatıyordu ve bütün bu gençler şahsında bir halkın yaşam kaynağıydı. Ve eğer bir halka zulüm edilmek isteniyorsa o halkın en kutsal saydığı şeye saldırmak en iyi yöntem olacaktı:

O gün kaç Kürt genci okuluna gitmedi. Kaçı arkadaşlarıyla sohbet etmedi. Kaç ana çocuğuna yiyecek bir şeyler verecek takati bulamadı bilemiyoruz ama bildiğimiz bir şey var; o da yüz binlerin kendilerini bir ateş topu yaparak düşmanın üzerine gittiğiydi. Sokaklar adeta tir tir titriyordu Apocuların haykırışıyla: Öcalansız dünyayı başınıza yıkarız!

Her biri bir gerilla, her biri bir fedai oldu ve düşmanı boğdu. Halkın adaleti, Tayyip, Başbuğ, Gül ve onların işbirlikçilerine gereken dersi bu serhıldan sürecinde verdi ve söz konusu bu halkın onuru olduğunda vereceği refleksin hangi düzeylere çıkabileceğini dosta düşmana gösterdi.

Ve gerillanın direnişi bir kez daha halkla buluştu. O buluşma ki düşmanın kabusları oldu. O buluşma ki dağlara esip giden bir yel oldu.

Son dönemlerde ise bütün bu süreçte yaşanan olaylardan doğru sonuç çıkarmayan TC devleti Önder APO’ya ve Özgürlük Hareketi’nin kadrolarına yönelik olarak yeni bir saldırı sürecini başlatmış bulunmakta. Kimi işbirlikçi ve ihanetçileri öne sürüyor. TC oligarşisi böyle bir oyunun deşifre olacağını ve duyarlı Kürt gençliğinin bu oyunu da boşa çıkaracağını hesaba katmış mıdır bilinmez ama piyon olan bu kişilerin ufkunun o kadar geniş olmadığı açık. Evet, doğru sonuçlar çıkarmayan diyoruz çünkü 2008 yılı direnişinden devletin çıkarmış olduğu bazı sonuçlar var. Her şeyden önce bu hareketin askeri olarak ve fiziki olarak yok edilemeyeceğini anladı. Ancak hatalı olan nokta bu direniş abidesini yaratan gücün PKK ideolojisinden geldiğini görmezden gelmesidir. Çünkü bu halk ve bu gerilla ordusunu yürüten en büyük güç Önder APO’ya ve onun özgürlük öğretisine olan sarsılmaz inançları ve yeni bir dünya yaratma istekleridir.

İhanetin ve işbirlikçiliğin ve de komploların son bulacağı bir 2009 yılı dileğiyle…



Deniz Kendal