ZİLAN çizgisinde tanrıçalaşmak

[musto]

ZİLAN çizgisinde tanrıçalaşmak

Adı, soyadı: Esra BOZGAN
Kod adı: Dîlan
Doğum yeri ve tarihi: Bingöl, 1983
Mücadeleye katılım tarihi: Temmuz 1999 Bingöl
Şehadet tarihi ve yeri: Ekim 1999, Sinek yaylaları-Serhat

Temmuz sıcağıyla bunalan bir gecede karşılaştık ilk Onunla. Yeni tanışan insanların çekingen ve ürkek ses tonları hakimdi ortamımıza. Gecenin güneşe çektiği perdeden birbirimizin yüzlerini göremiyorduk.


Çocuksu dünyasında hep bir gün gerilla olmayı düşlemişti ve şimdi onu başarabilmiş olmanın, gerilla elbiseleri içerisinde yeni bir güne başlayacak olmanın telaşını yaşıyordu Dilan yoldaş. Diyaloglarımızın ilk an durgunluğunu aştığı gecenin ilerleyen saatlerinde "ben şimdi gerçekten bir gerilla mıyım?" diyen tiz ve coşku dolu sesi, bizi kendisi ile birlikte ilk katılışımızın heyecanına sürüklüyordu.

Dilan yoldaş '83 yılında Bingöl merkeze bağlı Sinek köyünde dünyaya gelmişti. İlk, orta ve liseyi Bingöl merkezde okumuş ve en son okumuş olduğu Bingöl Lisesi 2. sınıftan okulunu terk ederek bir arkadaşı ile birlikte gerilla saflarına katılmıştı. 5 çocuklu bir ailenin en küçük kızı idi. Evin en küçüğü olduğundan dolayı hep el üstünde büyütülmüştü. Coşkulu bir aşktı O'nun gerillaya koşuşu. Ve şimdi gerillaya katıldığı bu günler, Dilan yoldaş açısından çocukluk ve gençlik tutkularının birbirine karıştığı bir ara basamaktı. Sürekli canlı ve güleç mizacıyla girdiği her ortamı çok çabuk fethediyordu. Yeni olmasına rağmen olaylara bakış açısı herkesi şaşırtacak düzeyde zekiceydi. Yaşının ve mizacının getirdiği aktiviteyi zekasıyla taçlandırıyordu. Ruhundaki saflık, davranışlarındaki afacanlık O'nda bir tanrıça büyüsü oluşturuyordu.

Gerillanın belki de yaşadığı en sancılı zamanlardı o zamanlar. İşte bu dönüşüm sancıları yaşanırken katılmıştı aramıza. O çocuksu haylaz saflığıyla karşılamıştı aramızda olup biten her şeyi. Belki de buydu O'nu bu denli sempatik kılan. Ve belki de O'na karşı yaşanan bir öykünmeydi bizlerin yaşadığı. Geri çekilme süreci başlamıştı. Dilan yoldaş da bu en uzun ve tarihi yürüyüş kervanında her gerilla gibi yerini almıştı. Daha mor dağların acemisiydi. Belki yaşanan köklü ve tarihi değişime anlam verememişti, fakat bildiği bir şey vardı o da, Zilan çizgisinde tanrıçalaşmak. Ne olursa olsun ne yaşanırsa yaşansın doğru yine doğruydu. Bunu çok iyi biliyordu Dilan yoldaş. Her şeyi ile yok edilmenin eşiğine getirilmiş bir halkı küllerinden yaratan bir Önderlikten öğrenmişti her şeyi çünkü.

Yollara düşme zamanıydı artık. Daha Dilan yoldaşın dağ serüveni başlayalı 2 ay bile olmamıştı, fakat şimdi böylesi bir uzun yolculuğun neferlerinden biriydi. Düşe kalka adımlarken dağ patikalarını, O'na en çok yardımcı olanlardan biri de Rojhat yoldaştı. Zorlu bir yolculuğun gerçek bir yoldaşıydı O'nun gözünde. Sonbahar rüzgarları daha güçlü esiyordu ve de daha soğuk. İşte böylesi bir günde kuşatma altında kalmışlardı. Rojhat yoldaş yine yanı başında idi. Gün boyu sürmüştü çatışma. Ağır kan ve barut kokusunun keskince kendisini hissettirdiği, iç içe gelişen bir çatışmaydı. Ve böylesi bir olay Dilan yoldaş için bir ilkti. Gözleri ile gördüğü direniş ve ihanet bütün çıplaklığıyla yanı başındaydı. O gün Zelal (Yedisu), Bêrîtan (Sivas, Gürün) ve Bahoz (Van, Özalp) son nefeslerine kadar direnmişlerdi. Hacı isimli biri de ihanete gitmişti gözlerinin önünde. Savaşın o keskin sınırlarının orta yerindeydi. O gece kuşatmayı yarmayı deneyeceklerdi. Karanlık çöktüğünde dağlara harekete geçmişlerdi.

Gece sağır bir sessizlikle örtülmüştü sanki. İşte bu sağır sessizlik bozulduğunda gündüzü aratmayan kıvılcımlar ve bir barut kokusu içinde bulmuştu kendini. Ve ardı arkası kesilmeyen tank atışlarının orta yerindeydi şimdi. Bu lanetli sağanak bitip tükendiğinde ölüm gibi bir sessizlik çöreklenmişti üzerlerine. Hemen yanı başında toprağa boylu boyunca uzanan Rojhat'ı görmüştü yalnızca. Çok sonra Kendal (Amed) ve Harun'un (Amed) cansız bedenlerini fark etmişti. Rojhat (Bingöl) yaralıydı. Konuşmuyordu, sırtı kan içindeydi. Fakat yaşıyordu. Taşımaya çalıştı ilk yaralı yoldaşını. Kımıldatmayı bile başaramamıştı. Bırakıp gitmek aklından bile geçmemişti. Bırakıp gitmek olmazdı, yaralı hiç kimse bırakılmamalıydı. Böyle öğrenmişti. Ölüm pahasına bile olsa bir başına terk edemezdi yaralı yoldaşını, olamazdı. Sonbaharın o keskin gece soğuğu altında şafağa dek öylece bekledi Rojhat'ın başında. Rojhat ise hiç konuşmadı. O ise bütün gece hiç usanmadan Rojhat'ın sessizliği ile konuşuyordu. Tek bir söz etmedi, edemedi. Gün doğarken çevresindeki askerleri seçebiliyordu artık. Dağ serüveninin daha ilk dönemecinde yaşam O'nu böylesine sınıyordu ve bu sınavdan Dilan yoldaş alnının akıyla çıkacaktı. Düşman düşmanlığını yaparken, namlular üzerine doğrultulmuşken bile pişmanlık duymadı. 16 yıllık bedeni cansız, toprağa devrildiğinde O Zilan çizgisinde yürüyen bir tanrıçaydı.