Bir gerillanın sureti

[ßêrîvan]

Bir gerillanın sureti

Gazetenin sayfalarına bakarız. Özgürlüğü kıble edinmiş, sonsuzluğa kanatlanan gerillaların suretlerini görürüz her gün. Bu suretler ki her biri kainatta tutulmuş birer gerçek aynadır.

Kainata nasıl bakarız bu aynalardan ve gördüklerimiz nelerdir?

Ya da kaçımız bakarken görüyor, bu suretlerle buluşurcasına?

Baktığımda her gün sonsuzluğa serilmiş toprak gibi güzel olan bu suretlere, uzun yolculuklara başlıyorum kendi içimde ve sorular soruyorum bu yolculuklar boyunca.

Bu suret kaç yaşındadır, ne zaman çevirmiş yüzünü dağlara?

Ne kadar kanatlanabilmiş dağlarda?

Giderken kimleri bıraktı ardında, var mıydı düşünürken içini bir başka ısıtan insan?

Neden dağ, nedir dağ?

Bilindik ve cevapları bilinen sorular gibi gelse de insana; ben yine de soruyorum bu soruları. Her soru soruşumda daha iyi anlıyor ve daha çok seviyorum kainata tutulmuş birer ayna olan esmer tenli Kürt gerillalarının suretlerini.

Bir iğne battığında parmağımıza çığlığı basarız. Doğal bir reflekstir bu, çünkü parmağımıza batan iğnenin ucu da olsa acıtır bizi ve bu acıdan dolayı yanar canımız. Yanar da, çığlığı basarız da... Peki hangi insani yandır zulme boyun eğmeyip, özgürlük için bizim adımıza ölümü göze almaya götürüyor bu güzel insanları?

Nedir ömürlerinin baharında özgür bir toplum ve özgür bir dünya için gencecik bedenleriyle toprağa düşme cesaretini onlara gösteren? Öyle ya parmağımız yandığında bütün canımız yanmış gibi acı çekeriz. Bu acıyı çekmemek için de korunmaya dair bildiğimiz bütün savunma mekanizmalarını devreye sokarız ve başkalarının canlarının yanması pahasına da olsa koruruz kendimizi. Buna korunmak diyebilir miyiz? Buna korunmak demek çok zor diye düşünüyorum. Kendini korumak, koruyanı korumakla gerçekleşir.

Bir parmağımızın yanmaması için bütün savunma araçlarıyla savunurken kendimizi, bizim adımıza toprağa düşen bu gencecik bedenleri ne kadar koruyoruz?

Kendimizi korumamızın yolu, her biri içinde özgür dünyalar taşıyan bu güzel insanların taşıdıkları ideallerle buluşmaktan geçmiyor mu?

Bir değer, bir düşünce, özgürlük, sevgi, aşk, insanlığa ve doğaya dair olan mutluluk nasıl korunur? Bir bekçi gibi korumak olmaz. Uğruna ölünen idealleri yaşamak zor olabilir ama imkansız olmasa gerek. Olmazsa eğer hayatlarımıza egemen olan bencilliklerimiz, bütün bu güzellikleri yaşayarak çoğaltmak imkansız değildir. Ama bu bencillik sürüklerken bizleri, sürüklenmenin hızından göremez oluyor gözlerimiz, her gün açtığımız gazetenin sayfalarındaki gerillaların bu suretlerini. Oysa bakılmalı, derin bakılmalı hem bu suretlere, hem de bu suretlerde birleşerek insanlığa giden bütün güzel yollara. İnsanlığa giden bütün güzel yolların birleştiği bu gözlere bakarak, yüklenmeli hayat yeniden ve yola öyle devam edilmelidir.

Bir gerillanın suretini yüklenmek, taşımak onu sol göğsümüzün altındaki çalar saatin ritminden, özgürlüklerin ve aşkların en büyüğüdür. Bu özgürlüğü ve aşkı yaşamak, anlamaktır aynı zamanda onları. Bu anlama biçimi, bir şey yapmak istediğimizde yapmadan önce onlara sormağa götürür bizleri.

'Şunu yapmak istiyorum, ne dersiniz?' onlar 'yap' dediğinde yapmış oluruz o zaman. Bütün bu duygulardan hareketle verilecek bir hesap varsa eğer insan olmamızdan dolayı, herkes her şeyden önce en büyük vicdani sorumluluk olan bu gerçeğe hesap vermelidir.