Darvanî û Mar!

[B0RAN]

Darvanî û Mar!



Vê çîroka ku ez ê niha ji we re binivîsim, çîrokeke gelêrî ye. Ji ber ku rewşa me kurdan a îro hinekî dişibe vê çîrokê, min çîrok hêjayê nivîsandinê dît.





Li gor ku di nav gel de tê gotin, Darvanî her roj diçe nav daristanê dar û êzingan dide hev, dar û êzingên xwe dibe çarşiyê difroşe û kufletê malê pê xwedî dike.





Rojekê ji rojan Darvanî dîsa li nav daristanê ye, dar û êzingan dide ser hev. Ji nişkê ve marek di ber wî re derdikeve! Darvanî jî hema ji cihê xwe çeng dibe û bêyî ku li tiştekî bifikire, li mar dide. Mar dipeyive:

”Eman eman min nekuje! Heger tu min nekujî, ez ê rojê zêrekî zer bidim te.”

Darvanî lê nade, di cihê xwe de disekine û li ser gotina mar diponije.





Darvanî piştî ku di dilê xwe de dibêje, ”ma ji xwe tiştekî ku ez winda bikim tuneye, îcar a baş ez şensekî bidim vî marî belkî bi rastî rojê zêrekî ji min re bîne” û bi mar re bazarê dike. Du gotin ji mar çar gotin ji Darvanî, mafir li hevdu dikin. Li gora bazara wan, Darvanî wê her roj bihata ser qula mar û zêrê xwe ji ser qulê bibira.





Mar xwediyê soza xwe derdikeve, her roj zêrek datîne ser qula xwe û Darvanî jî bêgotin radihêje zêrê xwe û dibe. Bi wî hawayî çendek diçe û dawî li zêran nayê. Darvanî timadar dibe û ji xwe re dibêje, ”ji sedî sed di qula mar de xizneyek heye, ya herî baş ku ez mar bikujim û xizneyê bi xwe bihêlim”. Darvanî bi vê niyetê radihije balteyê xwe, berê xwe dide ser qula mar û dibêje:





”Birakê mar, de ka were derve em ji xwe re hinekî biwênisin!”

Marê ku ji Darvanî bi bexttir e rasterast dipeyive:

”Heyra baweriya min bi insên nayê, zêrê xwe bibe û here.”

Darvanî ji ser ya xwe nayê xwarê û li ber dide. Di dawiyê de mar qaneh dike û ji qulê derdixîne. Îcar çawa ku mar ji qulê derdikeve, ew jî hema balteyê xwe tê werdike. Balte teriya mar zeft dike û teriyê difirîne. Li himberî wê yekê mar jî ji desthilanîn nakeve, lê vedigere, devê xwe diavêje qirikê û pê vedide…



Îcar çîroke û çîvanokê, diçe û hey diçe, lê ez ê bi kurtî dawiyê lê bînim.

Lawê Darvaniyê ku bi pêvedana mar dimre, piştî demeke dirêj tê ba mar û jê re dibêje:

”Bavê min bi te re xayin derket û giha ya xwe. Te qenc û xweş kir ku te pê veda. Lê ez bi xwe li wî neçûme. Ez mirovekî bi şeref û namûs im, ez dixwazim ez û tu em bibin heval û dostê hev.”

Mar bi zarekî kubar bersiva wî dide:

”Heyran bawerî bi we insanan nabe, bela xwe ji min veke!..”

Lawê Darvanî vê carê jî wiha dibêje:

”Bi sonda mezin, bi sed û pêncî hezar, Zebûr, Tewrat, Incîl û Quranî ez ê bêbextiyê bi te re nekim!...”

Mar dinêre ku mêrik ji ya xwe danakeve, fîlozofkî dipeyive:

”Ezbenî, hetanî ku tu li Tirba bavê xwe binerî û ez jî li teriya xwe ya qutkirî

binerim, em ê tu carî nikaribin bibin dost û brayê hev, de bi rêya xwe de here!”