Sewîlê sofî

[B0RAN]

Hebû tunebû, carekê ji caran, sofiyek hebû. Rojekê sofî sewîlê xwe girt çû serê kaniyê, da ku destmêj bigire. Sewîlê xwe danî bin latekê û çû ko destê xwe biso. Vegeriya cem sewîlê xwe, dît ku lat bi ser sewîlê wî de ketiye, sewîl sikestiye.





Sofîyî gote latê:

- Çima te sewîlê min sikand?





Latê got:

- Nexwe çima giya di bin min de sîn dibe?





Sofiyî gote giyê:

- Ji bo çi tu di bin latê de sîn dibî?





Giyê got:

- Nexwe ji bo çi pez min dixwin?





Sofiyî gote pezan:

- Ji bo çi hûn giyê dixwin?





Pezan got:

- Nexwe ji bo çi gur têne me?





Sofiyî gote guran:

- Çima hûn têne pezan?





Guran got:

- Nexwe çima se têne me?





Sofiyî gote seyan:

- Çima hûn têne guran?





Seyan got:

-Nexwe çima kebanî me têr nan nakin?





Sofiyî gote kebaniyan:

- Çima hûn seyan têr nan nakin?





Kebaniyan got:

- Nexwe çima misk hebanên me qul dikin?





Sofiyî gote miskan:

- Çima hûn hebanên kebaniyan qul dikin?





Miskan got:

- Nexwe çima kitik me dikujin?





Sofiyî gote kitikan:

- Çima hûn miskan dikujin?





Kitikan gotin:

- Em birçî ne, em miskan dikujin û li dora mala xwe çivan didin xwe.





Sofî dîna xwe dayê ku dawiya van pirs û bersîvên bi bahane nayên. Her kes li hev li bahanan digere. Dev ji wan berda û perçeyên sewîlê xwe dan hev û vegeriya mala xwe.





Çîroka min li diyaran,

rehme li dê û bavê guhdaran,

ji bilî fesadên ber dîwaran.