Riswet - Çîrok

[B0RAN]

Riswet - Çîrok



Mirovek hebû di gundekî de dijiya navê wî Teþxelebû. Zarokê wî hebûn kitimbûn. Rojek diçe nufûsê ji midurê nifûsê re dibêje:



- Ez dixwazim nasnama zarokê xwe derxim. Midur wî diþînê cem karmendekî. Teþxele diçe cem wî jî ji wî re jî derdê xwe dibêje:



- Tu nasnama zarokê min bidî min. Ew karmend jî wî diþînê cem yekê din ew meriv jî çê nake. Teþxele jî di berxwe de dibêje; “Seyî jî seyî re got û seyî jî ji duva xwe re got”. Tê digihêjê ku ew riþwetê nede wan, nikarê nasnama zarokê xwe ji wan bigrê. Karmend wê demê bê riþwet kar nakin. Teþxele car jî diçe cem midur jê re dibêje:



- Tu nasnama zarokê min bidî. Ez ê diyarî kî gelek bi qîmet û bi bihagiran ji te re bînim. Ji ber vê sedemê gel jî ji midûr û karmendan pir aciz bûne. Dibên hema bila karê me nekevê nifûsê çi dibe bila bibe. Teþxele diçe mala xwe ji xwe kar û barê wî seyd û nêçîre. Hebek tajiya wî û cilikek tajiya wî heye. Cilika tajiya wî jî pir gemare ji qirêjî reþ dike û sipî ketinê bi cilikê re diþelin.



Teþxele diçe kaxizek ji ambelajê tîne tê malê. Ew kaxiz jî cixcixe ye gelek xweþike û bi qordelekî rengîn girê dide û paket dike. Ew paket wek qûtî gelek xweþik dibe. Bi sehera sibê re Teþxele rê ya mala midûr digre û diçe ber deriyê wan. Li derî dixe, jina midûr derî vedike, dibîne ku wayê camêrkî li ber derî sekiniye. Paket kî di destê wî de ye. Jinik li halê wî mêze dike wî nagrê hundir. Ji ber ku ew meriv feqîr û belengaze.Gazî mêrê xwê dike û dibêje:



- Ka we re merivkî li ber deriye pirsa te dike. Ez wî nasnakim kiye? Midur serê xwe dixe þibakê, Teþxele nas dike. Ji jina xwe re dibêje:



- Lez derî veke. Ew camêr Teþxeleye wî bigre hûndir. Wî digrin hûndir taþtêya wan jî li ber wane. Teþxele diyariya xwe dide ser masê, ew jî li ser taþtê ronî dike, bi wan re taþtê dixwe. Midur nasnameyên zarokên wî ji berîka yelekê xwe derdixe, dirêjî mêvanê xwe dike. Teþxele radihêje nasnameyên xwe, ji destê wî digre dixe cêba xwe. Çaya xwe vedixwin. Ketine axaftinek kûr zarokên midur jî çav bi paketa diyarî xistine li dorê diçin û tên. Meraq dikin. Yek ji yekê re dibêje:



- Ev çiye gelo?. Ê din destê xwe davê qurdelê pakêtê vedike. Bêhna cilika tajiyê û tevî pîþkula di nava malê de bela dibe. Mala wan gemar dibe. Jina midur bala wê dikevê diyariya mêvan ku çi bibîne. Cilikek tajiyê û tevî qirêjê tevû biþkula li ser berê wê belav bû. Jinik bi ser midur û mêvande hêrs dibe qêrîn qêjîn pê dikeve ji beecan ji xwedave diçe.



Midur ji Teþxele re dibêje:



- Tu vê diyariya xwe ji vir bibe. Tu çi ji min bixwazî ezê bidim te. Jinik ji qehra wê ji dest hare. Teþxele dibêje:



. Ev diyariya min e. Ji bo te min aniye. Te ji min re nasname çêkiriye. Min jî ji te re vê diyariyê anî ev heqê te ye. Midur çiqasî hêvî û rica ji Teþxele dike, ew camêr ji biryara xwe nayê xwarê. Jinik çiqas tê ser hiþê xwe wê cilikê dibîne car din jî ji ser heþê xwe diçe dixeriqe. Midur ji wî re dibêje:



- Titunek mina pir intîke heye û mengene kiriye. A wa yê li wê di turik de here ji xwe re wî jî di ser de bibe. Teþxele turikê titunê davê ser milê xwe û cilika xwe jî dide ber dilê xwe ji mala midur derdikeve.



-Gotinek meya pêþiya heye. “ Çav çava germ dike bertil kevira nerm dike”. Tu ji herkesê riþwetê dixwazî