Edaleta Qadî

[B0RAN]

EDALETA QADÎ







Rojekê nakokî di navbera mirovekî dewlemend û yekî xizan de derdikeve û ser dikin. Hev û din pirr diêsînin û doz mezin dibe. Pist re li hev dikin ku biçin cem qadiyê gund giliyê xwe bikin da ku qadî heq bide xwediyê heq û yê neheq jî ayil bike. Danê esir yê feqîr bim dizîk dihere xwe digihîne qadî û ji qadî re dibêje; Sibê ez û filankes emê ji bo serê werin cem te eger tu wî ayil bike û heq bide min ezê destikekî bivir yê law bo te diyarî bînim. Qadî jî razî dibe û dibêje bila. Êvarî yê dewlemend dihere xwe digîne qadî û heman bûyerê jê re dibêje û dibêje eger tû yê din neheq bike zê gayekî cot bidim te.

Sibehê her dû mirovên xwediyê dozê tên dîwana qadî, giliyê xwe dikin, derdê xwe vedibêjin.

Pistî ku qadî dest bi axavtinê dike, di nav her peyva xwe de heq dide yê dewlemend û yê xizan jî neheq dike. Yê xizan hew xwe radigire, hema ji sûnan xwe hol dibe berê xwe dide qadî û weha dibêje; ``Qadî serha xwe weke êvarî bi devê bivir bibire, devê bivir...``. Qadî di mizice û lê vedigerîne; ``Belengazo, bi xwdê û pêxember seva din bi sev ga bi ser destikê bivir de rêx kir!?``