Derziya Harbûnê

[B0RAN]

Yilmaz Guney di jiyana xwe de gelek çîrok jî nivîsîn û ew ji bo me hiþtin. Hin ji van çîrokan jî, "Çîrokên Ciwaniyê" ne. Em yek ji wan pêþkêþî we dikin.







Yilmaz Guney





Wextekî di porên te yên ku tîrêjên rojê lê xistî de êvar dibû Selma. Nizanim tu wan rojên xweþ bi bîr tînî an na. Lê min qet ji bîr nekirin, tim û daîm ez bi bîranînên wan rojan jiyam û min her tim te bi bîr anî. Qilûbeya biçûk a ber golê; dara çamê ku ji ser wê ketibûm. Hemû li ber çavên min in… Hin tipûteze ye þopên rojên ku berê ronîbûna rojê li pira text a ser Ava Þîn em dihatin ba hev; ji tirsa binpêkirina giyayê þîn ku dilopên ava bersiba li ser zelalî dibûn; em ji rêça daristanê diçûn. Her tiþt wekî berê. Tenê tu tuneyî. Êþa tunebûna te bi der û dor ve zeliqî ye. Niha bi tena serê xwe ez li hilhatina rojê temaþe dikim. Hêþinayiya daristanê, hêþîniya ezman, tevî li soriya berbanga ku tariyê diçirîne, bûye. Tu dibê qey av pêteke helesor e. Keleka ku bi çi zehmetiyan me çêkiribû, li ser avê sêwî. Wekî min... Benê têr nekiribû, te kiribû porê jêkî, wekî jinên Kartacayiyan. Jinên Kartacayiyan wekî din tu wekî din. Ew bi qasî te ne bedew bûn. Reþ reþikîbûn. Lê tu. Tu ji vê ezmanî, ji vê rojê jî bedewtir î. Belê ji rojê jî… Ez ne dewlemend im. Min nanê xwe ji kevir derdixist. Tu dewlemendbûyî. Hema hema nîvê bajar yê we bû. Ligel vê jî, tu wekî xwiþka xwe ne qure bûyî. Xwiþta te ji te xweþiktir, lê bi qasî te ne þêrîn e. Çend roj berê, ango piþtî çûyîna te, min li menzela ku di þibakeya wê de tu rêya min dipayî, dinêrî. Heya ku li kurahiyê ve xêreve bim, min nêrî. Tu nebê, ew li hundir bi lawê qeymeqamê re bûye. Ez xwiþka te ji ku bizanibim. Ji Xwedê ez qet ji lawê qeymeqamê hez nakim jî. Rik ji wî lawikê digirim. Berî çend rojan camê erebeya xwe ya sor dimalaþt; Lixwekirina wî jî baþ bû. Ez fikirîm ku tiþtek heye. Piþtî gaveke din ji bajêr derket, çû. Ma tu dizanî li cem zinaran bikê re hatin ba hev? Bi xwiþka te re. Wê gavê ez li te geriyam.

Min bijiya hespê xwe ya boz mist da û ji bo berê wan bigihîjim Loqenteya Daristanê, min hespê xwe rakir çargaviyê. Gava ku ez gihîþtim Loqenteya Daristanê ew hê nehatibûn. Kî dizane erebe di rê de çed caran sekinîbû…

Piþtî gaveke dest li dest hev ketin hundir. Lêvên xwiþka te reng guherandibûn. Li kêlaka þibakê rûniþtin, axivîn. Xwarin xwarin, derketin daristanê. Ez jî rabûm. Bi xalê Elî re hinekê axivîm. “Yê vê dewrê” got Xalê Elî piþtî demekê ji daristanê vegeriyan. Porê xweþik ê xwiþka te wekî ku ketibû ber bahozê, tevli hev bû. Destmaleke bi zendê xwe ve girêdaye. Hinekî din jî li Loqenteya Daristanê rûniþtin, henekên nexweþ kirin û piþtre çûn. Xalê Elî li dû wan nêrî, got; “Yê vê dewrê kuro.” Min got; “Ya wisa Xalê Elî, yê vê dewrê” û ez jê dûr ketim.

Gava ez gihîþtim Kara Meþe’yê ew jî li wir bûn. Erebeya wan xira bûbû; di rê de mabûn. Lawê qeymeqam, kurikekî ku heya niha me bi daxwaznameyê ji devê wî peyv digirt, gava ez dîtim got; “Oo.. Birayê min ê þekir. Ji ku derê wisa?” Wekî fêmkeran bi makinayê lîstiye, destê wî yên spî ji rûnê neftê reþ bûbûn. Destê xwe bi giyayê hiþk ku ji erdê girt, malaþt û berdewam kir; “Te dît, em di rê de man. Tu baþ jê fêm bikî, ka binêre.” Min li xwiþka te nêrî. Di dev de benîþt, li ser êzingekê ber qerexa rê rûniþtiye, wekî ku hê tiþt bi bîr dihat, li çavên min dinêrî. Ez ji hespê pêya bûm. Vegeriyam ser xwiþka te min got; “Serê hespê min bigire.” Ji cihê xwe neliviya jî. Got; “Ez ne seyîsê te me.” Lawê qeymeqam ji niþke ve xwe avêt got; “Ka ez pê bigirim. Tu vê erebeyê çêke.”

- Nikarim çêbikim, min got û hefsar ji dest girt.

- Ji kerema xwe re erebeyê çêbikin. Nexwe…

- Nexwe…

- Ma nexew û mexweye wê heye. Bi Tirkî biaxive, ez ji peyvên wisa fêm nakim. Bibeje; divê ku Necla biçe mal.

- Tiþtekî wekî wê... Lava dikim vê erebeyê çêkin. Li wê nenêre.

- Hûnê erebeyê sibê bînin temîrxaneyê, wê çêbe.

- Lê emê niha çi bikin.

- Hûnê bi meþê biçin.

- Çi? Bi meþê. Ma em vê rêya bîst kîlometreyî bimeþin?

- Ma çi dibe? Tuyê hinekî biwestî. Ew jî piþtî mehekê wê derbas bibe. Ji dema ku ez hatibûm cem, wan xwiþka te ya ku bi qasî dara ku li ser rûniþtibû bêdeng bû, rabû piyan. Destên xwe kiribû bêrîkên pantolên xwe.

- “Ji kerema xwe re ne zehmet be tu dikarî vê erebeyê çêbikî” got. Digot qey ezê Wê neþkînim, min qet deng nebir xwe. Lawê qeymeqamê geh li xwiþka te, geh li min nêrî. Min got; “Nikarim bikim.” Her du jî wekî du masiyên ku ketibûn ser nîkê.

- “Madem tu erebeyê çênakî, qene hespê xwe bi me de” got lawê qeymaqêm.

- Baþ e, lê ezê çi bikim?

- Hûn? Got, hûnê heya navçeyê bimeþin.

Hema hema dibû êvar. Lawê qeymaqam got; Tu hespê xwe difroþî?

- Belê ez difroþim.

- Bi çi?

- Bi sê sedî.

- Baþ e, ez hespê distînim. Pêya be ji hespê.

- Ka dirav?.

- Dirav? Emê diravan sibê bidin te.

- Qebûl. Hûnê diravan sibê bidin. Hespê jî hûnê sibê bigrin.

- Bila wekî te be! Ezê vê ji te re nehêlim.

- Tu yê çi bikî?.

- Tu yê bibînî ezê çibikim.

- Tu çi dikarî bikî, dirûv kerpîç? Baweriya te bi bavê xwe tê. De here. Bavê te têkiliyê karên te nabe. Ew karê xwe dizane.

Min berê xwe da xwiþka te. Ger naxwazî bîst kîlometre bimeþî û tu li ber peyvên min tehamûl bikî, ez dikarim te heya pira text di qorika hespê xwe de bibim. Li lawika kej nêrî. Ji erebeyê çeketê xwe girt.

- Ez têm, got.

Lawê qeymaqam diþibiya gayên çend þîþ xwarî ya Spanyolan. Bi milê xwiþka te girt.

- Tu nikarî min berdî û herî derekî din.

Xwiþka te li min nêrî. Li rewþa xwe dikenî.

- Keçikê berde, min got û di ser de qîriyam. Min xwiþka te girt ser hespê piþta xwe, em ji nik lêwik dûr dikevin. Dibe ku di hênikahiya êvarê de bi xwiþka te sar bû. Xwe baþ bi bejna min ve pêçabû û serê xwe jî danîbû ser piþta min.

- Hêdî hêdî ez ji te hez dikim, got.

- Lê ez nikarim ji te û ji kesên wekî te hez bikim.

- Tu çima wisa bi eks î?.

- Ji bizinan re bi eks dibêjin.

- Bibore.

Çendekê em nepêyivîn. Xwe hinekî din jî ber bi min kir.

- Navê te çi ye? Got. Dise tu pir xweþ be.

- Bi qasî yê xwiþka te xweþik e.

- Ma hûn xwiþka min dinasin?

- Erê...Hema wisa.

- Xwiþka min aþiqê yekî ye.

- Ê kî ye?

Navê lawik got. Bise çi bû. Wekî dînan aþiqê wî bûye.

- Navê kurik çi ye?.

- Turan. Navê te çi ye? Te hê negot.

- Turan.

- Turan? Ango yê Selma…

- Na. Ez Turanekî din im.

- Ez kêfxweþbûm ku tu Turan’ekî din î.

- Çima?

- Min ji te re, min ji te hez kir.

Xwiþka te bi bizot e. Lê kesekî sar e, wekî cemedê. Li vir aslamayê difiroþin, wekî wê… Devê min þîrîn kir…

- Çi bi kurê qeymaqamê hat? Min got.

- Ez wî hez nakim. Em tenê hevalê hev in. Hew.

Ji niþke ve ez vegeriyam, min desmala milê wê vekir.

- Ew çi ye? Min got. Her hal li dijî harbûnê parza ye. Nexwe hûn hevalê hev bûn. Hinekî jî tu hez ji wî bikira ewê çi bibûya? Em ji ku bizanibin ku nebûye? Ji bo hevalan can qurban.

Bi hemû hêza xwe ji paþ ve ez kutam. Ez loqê erdê bûm.

- Li dû min qîriya; bê perdaq, bê terbiye.

Hesp bezand. Baþ e ku ji bajêr re çar kîlometre mabû. Ez bi meþê hatim ava þîn. Min bi ava sar dest û rûyê xwe þûþt.