Pêþ hatina Rojava

[B0RAN]

Pêþ hatina Rojava

Li Rojhilatê bavek hebû

Gihîþtin lawên wî Rojava.



Lawê yekemîn di derîyên rojavayê de

Bi merasîmên mezin hat pêþwazî kirinê



Dû re ji bo rû**** wî zîyefetên mezin dan



Gotar hatin dayînê ji bo rûmetîya bavê wî.

Þev di nav balîfê ji pûrtikên çûkan de

Law di nav xewnên þefaqên hiphêþin

Reþayîyek sivik hêdîka ket hundir

Ew kuþtin û di cîhekê kes pê nezanî de defn kirin

Bavê va di carekî de ji zêdebûna hisêrên hewayê fam kir

Ji ber ku hêfa wî bigire birayê wî þand.



Lawê duemîn di welatê Rojava



Dema ku di kêleka çemekê digerîya

Rastî keçekê di tezetîya çîyan hat

Tu dibêjî qey;

Ji toza mêþa hingivê hildigire,

Ji hewîrên neynikê, biriqîya heyvê,

Ji ronahîya rîya karvanan, tirsa incîyan,

Ji titûna gulan hatîye dunê,

Ne dîya wê, ezmanan ew hanîye dunê,

Rojê porên wê qevþ kirîye.

Bi salan du wê ket

Lê nekanî xwe bigêhîne wê,

Mîna kendalekê Rojava ket navbera wan

Dû re jî di rojekê zivistanê de bahozekê sar

Ew girt û bir.

Û lawê duemîn

Serê kendalen mezin

Di nav lepên hartîyên newî de dîtin.

Bavê va ji baranê fêm kir

Ava baranê tal û qemitok bû

Ji ber ku bigêhê sirrê wê bûyerê

Þand lawê xwe yê sêemin.



Lawê sêemîn li Rojava

Pir birçî ma, peliqîya, hevda ket

Lê rojekî di dukanekê de karek dît

Ewê piþt derbazbûna borçitîyê birayên xwe bigeryana

Lê sêhra Rojava zor lê kir

Kar pir bû, wext nedît ku birayên xwe bigere

Dû re jî ew temamî bîr kir

Bû þef, di mayeta wî de pir kes,

Þevan girêdana qirawetê hin bû

Roj hat dikanên wî bûn, bi tilîyan nîþan dan

Bûwû patron, lê hîna jî xulam bû

Çimkî ruhê wî de xulamtîyê cîh girtî bû.

Rojekî hemþehrîyekê wî di gazînokê de ew nas kir

Jî wî hesaw pirsî, wî jî

Tenê ji ber þerman bavê xwe re

Bi wî re çekik þand.

Bavê nezanî ku va kaxiza çi re dibe

Va çeka buha giran

Qîþ kir û havit ber cêwrên kutîyan ku pê bilihîzin

Lê bav gelekê pîr bû

Dest ji tiþtên ku kiribû hiþê xwe berneda

Lawê çaremîn þand Rojava



Lawê çaremîn xwend, bû zanyar

Gel û welatê xwe

Edet û îdealê xwe

Medenîyetik paþveketî dît.

Bi xwe gihiþtibû medenîyetek rast

Zanyarên Rojava ew pîroz kirin

Ew jî mîna hezaran wenda bû û çû

Bavê va jî bi sêhra zimanê tebîetê fêm kir

Rojekê ji mîha malê ya pîroz de þîrek reþ hatibû.



Lawê pencemîn þaîr bû

Hewcî nekir ku bav bibêje here!

Hat û ruhê Rojavayê hîs kir

Di derheqê harbûna Rojava û qedera Rojhelat de

Þîîrên mezinê tirajîk û giran ber xwe re hanî.

Komçeyên xwe komkir û xwest ku bizivire

Bi dubarekirina þîîrên xwe di deþtan de

Mîna qûmê helîya û çû di rêyan de



Dor dora lawê þeþemîne

Hîna di derîyên Rojava de hat dîtinê nehat dîtinê

Ew jî elimandin avên þîrinên bi jahr

Alkol vexwar

Dest bi hêjmartina kevirên piyaderan kir

Xanî û zuqaq ji hev nekir

Roj û þev navhev xist

Bi xwe jî rojekî wenda bû û çû



Bav di vê demê de mirîya bû bi keseran



Lawê heftemîn bi temaþa kirina daran mezin bibû

Di daran de gihîþtîbû sirra biharê, havînê û zivistanê

Pelên hiþk di wî de mîna qederê bûn

Wî jî xwest carekê talîha xwe bicêriwîne

Di þevaqekê de gihîþt Rojawa

Di bajarê herî mezinê li Rojava meydana herî mezin de

Sekinîya û pêþt de ban Xwedê kir

Ji bona kû wî neguherînin

Dû re îlhamek carê de hat wî

Û dest pê kir di ber xwe de kola

Rojavayî komî serê wî bûn û temaþe kirin

Wî qet guhneda temaþekirinê

Kola, bê rawestin kola

Dû re heyan navê ket çalê

Kom mezin bû, pir mezin bû

Wê demê vegerîya û peyivî :

Rojavano!

Ez lawê heftemînê bavekê me

Ku we bê guman þeþ lawên wî daquland

Li vir bê guhertin dixwezim bêm defin kirinê

Bavê min ber jana berayên min mirî

Naxwezim ruhê bavê xwe biêþînim

Bê guhertin min por bikin!

Ez dixwezim rojhelatî bimirim

Lê tenê yek hêzek we yî mezin heye:

Yên hemberî xwe guhertin

Min bikujin jî li vir dernakevim

Belkê hestîyên min xwe biguherînin, bibin toz û xwelî

Lê ruhê min xwe naguhere

Ji bo ku wî bixapînin beyxûde je re pir tiþt gotin

Bi rojan pan ku belkê ji ber birçîbûnê derbikeve

Ew roj bi roj helîya, lê berxwuda, derneket

Ber vê jana ezman û erd qeliþyan

Ew bû stûnek ji nûr ê û helkiþîya ezmanan

Rojava holê rakirina vê stûnê eciz ma

Hîna jî wî zîyaret dikin û þifê dibînin

Yên ku xwedî kulên herî bê çare

Yên ku ji dil de birîndar

Yên ku di dilên xwe de rêça însanîyetê hildigirin.



Sezaî Karakoç