kazim noyuncu kimdir

[bazidli]

Seni sevgiyle anıyoruz ......


KOYVERDİN GİTTİN BİZİ...

07.11.2008-BirGün

O, Karadenizin hırçın ve duygusal çocuğuydu. Kısa hayatında birçok
değerli şarkının yanında unutulmayacak bir karakter bıraktı.
Yaşasaydı bugün onun doğum günüydü...

Kâzım Koyuncu, 1972 yılında Artvinin Hopa ilçesine bağlı Yeşilköyde
(Pançol) doğdu. Çocukluğu çok sevdiği babaannesinden masallar
ve "üstadım" dediği, kemençeci Yaşar (Yaşar Turna)dan türküler
dinleyerek geçti.

Ortaokula başladığı yıl köyün aydın insanlarından olan babası ona bir
mandolin aldı. Ayrıca kendisinden habersiz kursa yazdırdı. Daha sonra
Almanyada yaşayan amcasının getirdiği gitar sayesinde müzikle daha
bir içli dışlı oldu. Lise yıllarında iki Fransız şairden çok
etkilendi. O dönemler kitap okumayı çok seviyordu. Kendisinin
deyişiyle şair ceketli çocuk oldu.

Kâzım Koyuncu 1989 yılında İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler
Fakültesi Kamu Yönetimi Bölümünde okumaya başladı. İlk yıl düzenli
olarak okuluna gitti ancak daha sonra müzik yavaş yavaş ruhuna
işlemeye başladı. Kâzım Koyuncu kendisiyle yapılan bir söyleşide bu
durumu şöyle anlatıyordu: Çocukluğumdan beri müzikle ilgiliydim.
Üniversite müzikle ilgilenmem için iyi bir bahaneydi. Politikacı ya
da kaymakam mı olacağım, zaten yapmazlar deyip üniversiteyi son
sınıfta bıraktım ve tamamen müzikle ilgilenmeye başladım. Başarısız
olsaydım ki bir külkedisi hikâyesi değil bu ve sebepleri de var,
ahlayıp vahlanmayacaktım.



Faşizmin Korku ve Sefaleti

Okuldan ayrıldıktan sonra 1991 yılında Çağdaş Sanat Atölyesinde
tanıştığı Ali Elver ile Dinmeyen adlı bir müzik grubu kurdu. Grup,
1996 yılında tek albümleri olan Sisler Bulvarını çıkardı. Bu grup
Karadeniz ezgilerinin yanında Türkçe ve politik müzik de yapıyordu.
Kâzım Koyuncu Çağdaş Sanat Atölyesinin o yıl sahneye koyduğu Faşizmin
Korku ve Sefaleti adlı oyunun müziklerini yaptı. Burada tanıştığı
Mehmedali Barış Beşli ile tanışarak dünyanın ilk Lazca rock müzik
grubu Zuğaşi Berepe (Denizin Çocukları)yi kurdu.

Kâzım Koyuncu, Zuğaşi Berepenin hem bas gitaristi hem de vokalisti
idi. Grubun yaptığı müzik Kâzım Koyuncunun hassasiyetini dile
getiriyordu. Lazcanın unutulmasına, doğayı kirletenlere, Karadeniz
otoyoluna karşı açıkça tavır koyuyordu. Zuğaşi Berepe Lazlarla ilk
buluşmasını 1993 yılında Rizenin Pazar ilçesindeki şenlikte
gerçekleştirdi.

Lazlar, yıllarca dinledikleri müzikten farklı olarak kemençe yerine
gitar çalan bu uzun saçlı, küpeli adamları ilk anda pek anlamadı.

Ancak Zuğaşi Berepe çok geçmeden İstanbulda, özellikle de üniversite
gençliği arasında dinlenen ve dikkat çeken bir grup olmayı başardı.

Grup zamanla Karadenize özgü tulum ve kemençe gibi enstrümanları da
müziklerine katmaya başladı. Konserleri de gittikçe
kalabalıklaşıyordu. Çok geçmeden Karadenizliler de bu grubu
keşfettiler. Kendi seslerini dinlettiren bu grupla bir anlamda
barıştılar.

Grup 1995 yılında oldukça sert rock motiflerini içeren ve Batılı
enstrümanlarla çalınan parçalardan oluşan ve müzik çevrelerinden de
olumlu not olan Va Mişkunan (Bilmiyoruz) albümünü çıkardı. Kâzım
Koyuncunun tüm hırçınlığı ve isyanı bu albümde iyiden iyiye kendini
hissettiriyordu. O şimdi İstanbula ulaşan Karadenizin hırçın bir
dalgasıydı



Zor günleri onun fikirleriyle aştık

Zuğaşi Berepe 1998 yılında bir konser albümü olan Brüksel Live ı
çıkardı. Ancak bu albümden çoğaltılmamak üzere yalnızca 130 adet
basılmıştı. Albümün hikâyesini Kâzım Koyuncunun yol arkadaşı
Mehmedali Barış Beşli den dinleyelim : Grup, zor günleri hep onun
parlak fikirleri sayesinde aştı. Mesela Brüksel Live CDsi konser
kayıtlarından elde edildi ve 1997 yılında 130 adet kopyalandı. CDler
o zamanın koşullarında bilgisayardan sıcak sıcak çıkıyordu ve biz
fırından sıcak ekmek alan çocuklar gibi seviniyorduk. Böylece
sabahlara kadar süren çalışmayla kopyalanan CD"ler İgzas" albümünün
maddi altyapısını hazırladı.

Grup aynı yıl İgzas (Yürüyor) albümünü çıkardı. İgzasda Kâzım Koyuncu
Lazca ve Hemşincenin unutulmaması gerektiğini vurguluyordu. Ancak
İgzas, ilk albümleri Va Mişkunan kadar başarılı olamadı.



Kazım bir şey dediğinde onu yapardı

Kâzım Koyuncu kısa bir süre sonra gruptan ayrılmaya karar verdi.
Nedeniyse grubun bürokrasisinin onun üzerinde yoğunlaşmasıydı. Bu
durumdan hiç de hoşnut olmayan Kâzım Koyuncu bir gün bırakıyorum dedi
ve gruptan ayrıldı. Sahne gerisi ve bürokrasi onu çok yormuştu.

Megrel halk şarkısı didou nanaya sesiyle hayat verdi. Zuğaşi
Berepeden ayrıldıktan sonra bir süre Serüvenciler grubunda çalışan
Kâzım Koyuncu, 2000 yılında kolektif bir çalışma olan Salkım Söğüt-2
albümünde Didou Nana, Golas Empua Yulun ve Dağlarda Kar Sesi Var
isimli üç şarkısını seslendirdi

Karadenizin hırçın çocuğu Kâzım Koyuncu 2003de Türkiyenin kültürel ve
politik ortamından etkilenmiş gibiydi. Artık dalgalar kıyıya daha
yavaş, daha sakin vuruyordu. Kazım Koyuncunun deyimiyle zaman
ilerledikçe teknik olarak içindeki rock müzik ateşi çok da olmasa
birazcık düşmüştü.

Kâzım Koyuncu 2001de ilk solo albümü olan Viya ! yı çıkardı. Bu
albümünde Karadeniz müziğinin geleneksel enstrümanları kemençe ve
tulumu rock müziğin vazgeçilmezi bas gitar, elektro gitar ve bateri
gibi enstrümanlarla buluşturuyordu. Koyuncu bu albümde Laz halk
ezgileri ve bestelerinin en güzellerini bir araya getirdi. Albüm Doğu
Karadenizin müzikal bir mozaiği gibiydi. Koyuncu, her parçada
yaşamdan, dağlardan, denizden, insandan ama en çok da aşktan
bahsediyordu. Hüzünlü bir aşk parçası olan Didou Nana isimli Megrelce
halk şarkısını söylüyordu. Kazımın sevenleri tarafından ve özellikle
de babası Cavit Koyuncu tarafından en çok sevilen parçası da buydu.

Kemal Sahir Gürel ile birlikte Sultan Makamı adlı dizinin müziklerini
yapan Koyuncu uzaklaştığı Karadeniz ezgilerine televizyon dizisi
Gülbeyaz ın film müzikleriyle geri döndü. Bir anda ilgi odağı haline
geldi. Başta Karadenizliler olmak üzere Türkiye genelinde çok tanınan
bir isim oldu.

Taksİm de artIk bİzİm memleket oldu

Kâzım Koyuncu albüm çalışmalarını ve film müziklerini sahibi olduğu
Stüdyo ZB (Zuğaşi Berepe) de yapıyordu. Stüdyonun bulunduğu
Beyoğlunda, İstiklal Caddesindeki müzik marketleri hep onun
şarkılarını çalıyordu. Kâzım Koyuncu bir söyleşisinde şöyle diyordu:
Taksim de artık bizim memleket oldu. O kadar çok arkadaşımız oldu ki
mahalle gibi bir şey

Ancak Kâzım Koyuncu dizi filmlerin getirdiği popülariteden bir parça
rahatsızdı. Bu yüzden dizilerde çalınan altı parçasını topladığı
albümünü bilerek bir yıl erteledi. Sonunda sevenlerine Hayde adlı
albümde bu dizide çalınan altı parçayla seslendi. 2004 yılında
çıkardığı albümünde Şevval Samla Gelevera deresi türküsünde düet
yaptı. Ayrıca Hemşin halk şarkısı Ella Ellayı hareketli formda
yorumladı.



Kanser benim en büyük fobimdi

26 Nisan 1986 Karadeniz için kara bir gündü. Ukrayna yakınlarındaki
Çernobil kasabasında bulunan nükleer santralin 4. reaktörü infilak
etmişti. Radyasyon yüklü bulutlar fazla gecikmeden Avrupa ülkelerinin
pek çoğunu olduğu gibi Karadenizi de ziyaret ettiler. Çernobil
faciasından sonra yetkililer bu olayı o dönem pek ciddiye
almamışlardı. Hatta bütün uyarılara rağmen dönemin Sanayi Bakanı
Cahit Aral medyanın önüne geçmiş, çay içmiş, Karadenizliler için
tehlike olmayacağını iddia etmişti. Tehlike vardı, gün geçtikçe
Karadenizde kanser vakaları çoğalmaya başlamıştı. Kâzım, sanatçı
arkadaşları ve Trabzon Dernekler Birliği üyeleriyle birlikte Çernobil
olayında duyarsız davranan dönemin yetkilileri için Sultanahmet
Adliyesinde suç duyurusunda bulundu.

Kâzım Koyuncu da çevresel felakete karşı harekete geçen
Karadenizlilerden biriydi. Kanser forumlarına, kampanyalara katıldı.
Bir yıl sonra Benim en büyük fobimdi dediği kanser pek çok hemşerisi
gibi onun da kapısını çalmıştı.

Kâzım Koyuncu hastalığı sırasında dinleyicileriyle iletişimini resmi
internet sitesi aracılığıyla (www. [Linkleri görebilmeniz için kayitli üye olmaniz gerekmektedir. Üye olmak için lütfen tiklayiniz.]) sürdürdü. Hasta
haline aldırmadan Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi Onkoloji
Bölümünde tedavi gören çocuklara kimseler duymadan gizlice konser
verdi.



Ha konser, ha kanser

4 Şubat"ta Yeni Melek Gösteri Merkezi"nde hastalığına ve zorlu tedavi
sürecine karşın izleyicisiyle buluştu. 1,5 saat şarkı söyledi. 30
Nisan 2005 tarihinde Trabzon Gazeteciler Cemiyeti"nin ödülünü almak
ve Karadeniz Teknik Üniversitesi"ndeki konseri için
Trabzon"daydı. "Ha konser, ha kanser arada bir tek harf farkı var"
deyip şubat ayında salonu öyle bir sevgi bulutu kaplamıştı ki kimse
hüzne izin vermemişti. KTÜ konseri sonrası Trabzon Gazeteciler
Cemiyeti tarafından plaketle ödüllendirilen Koyuncu konser sonrası
memleketi Hopaya gitmiş, yakınları ve sevenleriyle kucaklaşmıştı.

27 Haziran 2005 Pazartesi akşamı Harbiye Cemil Topuzlu Açık Hava
Tiyatrosunda gerçekleştirilecek olan Hey Gidi Karadeniz konserine
programda olmasına karşın sağlık durumu nedeniyle katılamayacağı
bildirildi. Ardından hasta yattığı Amerikan Hastanesinden aynı gün
ölüm haberi geldi. Kazım Koyuncu 33 yaşında, 25 Haziran 2005 günü
aramızdan ayrıldı.



Harbiyede Türkiye mozayiği

Kanser tedavisi gördüğü hastanede yaşamını yitiren Kazım Koyuncu için
Harbiye Açıkhava Tiyatrosu"nda tören düzenlendi. Laz, Hemşinli,
Gürcü, Ermeni, Kürt, Türklerden oluşan hayranları ile Koyuncu, kardeş
dillerde son yolculuğuna uğurlandı. 27 Haziran 2005 tarihinde aynı
mekânda düzenlenecek "Hey Gidi Karadeniz" konserinde sahneye çıkması
planlanan Koyuncu, cenaze töreninde son kez sevenleriyle buluştu.
Törene Koyuncu"nun ailesi, sanatçı dostları, sevenleriyle birlikte
sivil toplum kuruluşlarının temsilcileri ve Türkiye"de yaşayan tüm
halklardan binlerce kişi katıldı. Gözyaşlarının sel olup aktığı
törende, muhabirlerin dahi fotoğraf çekerken ağladığı görüldü.

Sahnede, üzerinde yaptığı son açıklama olan Karadeniz dev bir
dalgadır, özgür bir sudur yazılı dev pankart asıldı. Dostları ve
sevenleri Koyuncu"ya son sözlerini iletti.

Koyuncu"nun cenazesiyle birlikte yürüyenlerce Yaşasın halkların
kardeşliği Katil Çernobil, kaçıncı ölüm, Kâzım Koyuncu ölümsüzdür,
Katil devlet hesap verecek sloganları atıldı.

Daha sonra memleketi Hopaya uğurlanan Kâzım Koyuncunun cenazesi,
sanatçının köyü Pançolda toprağa verildi.