Umudu şafağa gömdüm
çırılçıplaktı kış
kar beyazlığı kadar çıplak
ve beni sana bağlayan umudumdu
boranlar, fırtınalar ve tipi
avuçta içilen sigaraya baskın gelebilir mi?
Yüreğimdeki ateşti beni ısıtan
yüreğim sen
sen, benim içimde
bense çılgınca sana bağlı
bizi bizden ne ayırabilirki
deryalar mı,
adalar mı
yoksa paslı demir kapı mı?
buz gibi soğuk duvarlar
bizi bizden ayıramaz
sen yüreğimde ve beynime
bir de rüyalarımda
Bir gün bahar gelecek
kış çıplaklığı utanacak.
Adem ile Havva'nin ilk buluşmaşı gibi
Yemyeşil bahar örtüsüyle örtünecek
ve her şafak, umutla güneşi bekleyecek
gün gelir bahar ve kış sarmaş dolaş olur.
gün ortasında, her şafakta güneşi beklemek
umutla seni ve o günü
en derin umudumla şafakta beklerim.
Mazlum AMED
|